Light UP | News & Events

Recharge Weekend 2025 - Ga je mee?

Tue, 17 Dec 2024 14:18:09 GMT

9 - 11 mei 2025 Light UP Recharge weekend

Recharge Weekend 2025: Ga jij (weer) mee? ��

Of je er nu al bij was vanaf het allereerste weekend, of denkt: huh, Recharge Weekend wattes? – iedereen (v) is van harte welkom!

Even twee nachten er helemaal uit, vrouwen onder elkaar. Genieten van de mooie omgeving, gezelligheid, en vooral: elkaar bemoedigen en bemoedigd worden . Een plek waar we samen God mogen ontmoeten in gesprekken, aanbidding en gebed . ��✨

Dit jaar kiezen we voor een intiemere setting . Er is plek voor maximaal 16 vrouwen , dus wacht niet te lang en geef je snel op!

We kijken ernaar uit om dit bijzondere weekend samen met jou te beleven. ��

Update: Er hebben zich al 11 dames aangemeld. Benieuwd naar wie er mee gaan? Stuur ons dan een mailtje, dan delen we de deelnemerslijst met je.

Happy New Year's borrel

Tue, 17 Dec 2024 12:31:00 GMT

Light UP Nieuwjaarsborrel: 10 januari 2025 High Tea & Filmavond bij ANNA’s Pancakes! ��

We trappen het nieuwe jaar feestelijk af met een heerlijke High Tea bij ANNA’s Pancakes aan het Berlijnplein.

Om 18.00 uur worden we verwelkomd met een feestelijke mimosa cocktail of een lekker glaasje jus d’orange.

Daarna genieten we van een tafel vol zoete en hartige hapjes met onbeperkt thee om het helemaal compleet

te maken.

Na al dit lekkers kunnen we samen gezellig naar de film om de avond ontspannen af te sluiten. ��

Praktische info:

Locatie: ANNA’s Pancakes

Kosten: €15,95 p.p. (inclusief bubbels)

Aanmelden is verplicht zodat we alles kunnen reserveren.

Na aanmelding ontvang je een bevestiging met betaallink.

Let op: Wees er snel bij en reserveer jouw plekje voor deze gezellige en smakelijke avond!

Zien we jou daar?

Voel je welkom en neem gerust iemand mee!

Aanmelden kan hier

Light UP Walk

Fri, 05 Jan 2024 14:25:30 GMT

| Wandelen 2024 | 1x per maand steeds op een andere dag

De wandelingen gaan weer van start. We starten bij de Hamtoren in Vleuten of bij de Kerk aan het Lint. We verzamelen om 09.30 uur.

In de frisse buitenlucht in contact komen met andere (christen)vrouwen in Leidsche Rijn. Regelmatig organiseren we een wandeling waarbij dat mogelijk is. Om elkaar te ontmoeten, elkaar te leren kennen en bij te praten. Iedereen (v) is welkom! Neem gerust je buurvrouw mee.

In His Presence

Fri, 22 Dec 2023 14:08:24 GMT

2024 | Tijd om te rusten en op te laden aan Jezus' voeten

Even helemaal niks moeten. Rusten. Luisteren. Bijna letterlijk aan Jezus' voeten, ontspannen op de grond.

Een uur waar iedereen welkom is voor (rustige) muziek, gebed, Bijbellezing en ruimte voor persoonlijke verhalen. Het idee komt van de New Wine conferentie, waarbij iedereen vrij is te doen wat hem of haar ingeeft: rustig zitten, luisteren, meezingen, gevoel delen met anderen.

Ben je erg geraakt door wat God in de stilte tot je zegt? Wij staan klaar om jou en je zorgen in gebed te brengen voor Gods troon.

De eerstvolgende In His Presence is vrijdag 9 februari om 20:00-21:30 uur in de Kerk aan het Lint . Neem gerust een eigen kleed of kussen mee als je dat prettiger vindt zitten.

O.a. Suzanne Spijers zal ons leiden in aanbidding.

Psst. Je leest het goed, iedereen, ook mannen, zijn welkom.

Data:

9 februari 2024

8 maart 2024

12 april 2024

3 mei 2024

14 juni 2024

Light SUP - voorzomer 2023

Fri, 12 May 2023 13:40:05 GMT

Parkeerplaats trekpontje | Datum nog niet bekend

Het begint (hopelijk) weer wat mooier weer te worden. Het lijkt ons leuk om onze SUPboard weer tevoorschijn te halen.

Heb jij ook interesse? Stuur dan even een mail .

Let op: bij slecht weer of harde wind gaat het Suppen niet door. Stuur op de dag zelf even een berichtje naar Karina: 06-28828022 om te checken of het doorgaat.

JOY in Weakness - Vertrouwen op God

Tue, 20 Dec 2022 19:34:02 GMT

Als je kind in de hemel is | Patricia

Vijf jaar geleden verloren Patricia en Harmen hun zoontje Tobias, die bij de 20-weken-echo trisomie 18 bleek te hebben. In dit blog neemt Patricia ons mee in de tijd na de geboorte van haar overleden zoon, en de veelbewogen jaren daarna.

Aan mijn kraambed zat dominee Lydia, die aan het eind van deze week de begrafenis zou leiden. In

de wieg lag het levenloze lichaampje van ons derde kindje. “Het ene mome nt voel ik intens verdriet , ” zei ik tegen haar, “en het andere moment voel ik een soort van vreugde . ”

‘de vrede van God die al le verstand te boven gaat … ’ schoot het steeds door mijn hoofd.

“Alsof ik een kijkje in de hemel ma g nemen en iets van Gods goedheid voel. Ik voel zoveel vrede, rust en kracht . ”

J oy in wea kness.

Blind vertrouwen op God

Nog geen twee jaar daarvoor had ik, na ruim vijf jaar ploeteren als pedagogisch medewerker en vergeefs solliciteren naar een baan als kinderpsycholoog, God gesmeekt het roer over te nemen en mijn leven in Zijn Hand te nemen. En hoewel onze kinderen 3 en 1 waren, werd mijn hart vervuld met een verlangen om integratieve kindertherapie te gaan studeren. Een studie waarvan ik tot dan toe nog nooit had gehoord, die vier jaar zou duren en waarvan we het eerste jaar nét konden betalen. En

waarvoor ik mijn baan zou moeten opzeggen. Kortom: blind vertrouwen op God; dat Hij de weg zou wijzen. Dat deed Hij… En hoe!

God is goed

Maar omdat we nog altijd droomden van een groot gezin, besloot ik in mijn tweede studiejaar zwanger te worden. En toen was daar op 19 april 2017 die alles veranderende 20-weken-echo . Hoe kon er zóveel mis zijn aan één mensenlichaampje? Hoe bestond het dat God een kindje had gemaakt dat op geen enkele manier in staat was om te blijven leven? Een kindje dat ín mijn buik bewoog, reageerde op onze aanrakingen en stemmen. Leefde . Maar buiten mijn buik nooit zou kunnen eten, drinken of zelfs ademen. Het enige waar ik nog zeker van was, en waar we ons aan vast hielden, was de wetenschap dat God goed was. En dát werd de naam van ons ongeboren kindje: Tobias.

God droeg ons

“Here Jezus, neem mijn leven, ik leg alles voor U neer.” zong ik in die tijd. En hoe zwaar het ook was, God was erbij. In álles voelde ik dat Hij ons droeg. Het lukte me zelfs om het tweede studiejaa r succesvol af te ronden. Tobias werd precíes op de middelste dag van de zomervakantie geboren, na 35 weken zwangerschap. Ik had het zelf niet kunnen verzinnen . Mede door die timing lukte het om na de zomervakantie langzaam maar zeker mijn studie en praktijk voort te zetten. Het kostte me álle energie die ik op dat moment had, maar hielp me ook om overeind te blijven. Want het pauzejaar wilde ik bewaren voor een baby om voor te zorgen, waar ik – samen met onze kinderen en Harmen – zo ontzettend naar verlangde. Pepijn werd halverwege dat pauzejaar geboren en bracht weer vreugde, energie en licht in ons gezin.

Zwakte - ik ben liever krachtig

Ja, de vreugde die God brengt in onze meest kwetsbare momenten, heb ik meerdere malen mogen ervaren. Maar bij ‘weakness’, denk ik ook aan mijn e igen zwakte. De momenten waarop ik z o overweldigd wordt door verdriet, dat ik alleen nog maar kan huilen. Ondanks de aanwezigheid van onze kinderen. Ondanks al het moois om ons heen. Ondanks - of misschien juist omdat - ik zelf niet eens weet wie of hoe Tobias eigenlijk was. En wie ik dus zo erg mis. En op die momenten ervaar ik alles behalve vreugde. Zwakte vind ik lastig. Niet voor niets heb ik mijn praktijk ' Kind en Krachtig' genoemd.

Zwak voelde ik me ook, toen ik – na een jaar afstuderen in Corona-tijd – mijn zwaarbevochten diploma had gehaald. Want wat volgde was niet de lang verwachte rust en ruimte voor ons gezin, maar een fikse overspannenheid. Met een christelijke coach deelde ik mijn zwakte, mijn schuldgevoel en schaamte. Mijn gevoel te falen als moeder van de kinderen die er wél waren. En het overweldigende verdriet dat ik maar niet de baas werd – en dat over zoveel meer bleek te gaan dan over het verlies van Tobias.

Mijn leven in Gods handen leggen

Langzaam maar zeker ging het beter . En toen in het voorjaar letterlijk en figuurlijk de zon weer ging schijnen, werd ik me langzaam bewust van het verlangen om nog een kindje te krijgen. Een verlangen dat me vulde met een vreugde die ik al lange tijd niet meer had gevoeld. Maar ook met angst. Vijf jaar na het overlijden van Tobias was er eindelijk rust in ons gezin. Ik kon toch niet het risico nemen dat... De kans op weer een kindje met trisomie 18 is voor ons één procent, maar gevoelsmatig 25 procent . Maar opnieuw voelde het alsof het verlangen naar een vijfde kindje door God Zelf in mijn hart werd gelegd. Toen ik Hem om wijsheid vroeg, kwam ik in een week tijd drie moeders tegen die uit het niets begonnen te vertellen hoe verrijkend de komst van een vierde kindje in hun gezin was geweest. En hoe heerlijk het was om voor een baby te zorgen terwijl de oudste drie al op school zaten. T oen ik mijn angst bij God neerlegde, klonk in de dienst het lied Symfonie : Ik geef wat ik heb, houd niets apart, open voor U mijn hart. En ik vóelde dat ik mijn leven weer in Gods handen wilde leggen. Of ik wel of niet zwanger zou worden, en al dan niet een levend kindje zou krijgen, ik wist het niet. Maar ik wist op dat moment wél, dat ik niet langer mijn lichaam wilde beschermen tegen een zwangerschap, uit angst voor het onbekende. En ik bid U Heer, dat heel mijn leven, een symfonie voor U mag zijn.

Kwetsbaarder dan ooit

Inmiddels ben ik 19 weken zwanger, en hoe blij ik daar ook over ben, ik voel me ook kwetsbaarder dan ooit. Juist in de kerk word ik geregeld overspoeld door een zee van tranen. Ondanks de aanwezigheid van onze kinderen van inmiddels 10, 8 en bijna 4. Ondanks dat ik midden in een volle kerk zit. En ondanks dat het overlijden van Tobias al vijf jaar geleden is. De zwangerschap, maar ook het overlijden van wéér een kind in onze oude gemeente, confronteert me met het keiharde feit dat

er kinderen in de hemel zijn wiens ouders n i ets liever zouden willen dan hen hier op aarde vast te houden. En hóe ongelooflijk veel pijn dat doet.

‘Ja, we hebben U nodig’ denk ik dan, ‘maar waarom moet dat zó vaak bewezen worden…’.

Hopen zonder uit te gaan van vervulling

Joy in weakness . Ik kon het de afgelopen tijd maar moeilijk vinden. Maar samen met mijn coach kwam ik erachter dat j u ist mijn verdriet en zwakheid, juist mijn pijn, me in staat stelt om verbindin g te zoeken én voelen met andere mensen in pijn. Toenadering te zoeken tot iemand die het ondenkbare meemaakt. Om te leven vanuit liefde en n i et vanuit angst. Te leven in afhankelijkheid en niet vanuit een illusie van grip. Te hopen zonder uit te gaan van vervulling.

Ik realiseerde me dat níets in het leven vast staat, en dat onze ‘weakness’ ons verbindt. En verbinding… dát leidt tot vreugde.

“Heb het leven lief, als de stormwind gromt, en als de lente komt

En verberg je niet, als de regen valt, en als de donder knalt

Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht, door de blauwe lucht

Heb het leven lief, en wees niet bang”

JOY in Weakness - Geborgen

Tue, 06 Dec 2022 14:28:28 GMT

Gezien en geborgen | Corine

Opeens werd ik geraakt, door het koolmeesje op de grond.

Ik genoot van een kop koffie met mezelf op onze veranda. Plotseling schrok ik op van een koolmeesje

dat tegen het glas vloog. Ze vloog er zo hard tegenaan dat ze neerviel op de grond en ik dacht dat ze

haar nekje gebroken had. Maar, opeens zat ze weer rechtop. Ze bleef een tijdje rustig zitten in de

beschutting van de border, waarna ze later weer wegvloog.

Jij bent veel waard

Ik moest denken aan de Bijbeltekst uit Mattheus 10: 29-31: ‘Geen enkele mus valt op de

grond zonder dat je hemelse Vader ervan weet. En wat kost nu een mus? Bijna niets. Maak je dus

geen zorgen. Jij bent voor God veel meer waard dan een zwerm mussen’. Wat een belofte! Mijn

waarde hangt dus niet af van hoe goed ik mijn werk doe of als dingen mislukken. Mijn waarde is niet

te vinden in blije momenten of in mijn korte lontje naar mijn man en kinderen. Voor God ben ik veel

waard en Hij ziet mij!

God ziet jou echt

Juist ook als je hetzelfde is overkomen als het koolmeesje in mijn tuin. Als je stil gezet bent in je

drukke leven en tijd nodig hebt om bij te komen. Of als je leven in één klap veranderd is door

tegenslag(en) en je geen moed hebt om verder te gaan. In deze momenten kan je zo met jezelf

worstelen, kun je je jezelf soms waardeloos voelen en lijkt God ver weg. En toch…God ziet jou echt,

Hij kent jou als geen ander. In je glansmomenten en in je doffe momenten. Je bent waardevol voor

Hem. Zoals het koolmeesje in rust aan het bijkomen was in de beschutting van de tuinborder, zo mag

jij je gezien en geborgen weten; waardevol in Zijn ogen. Hij zal je beschermen met zijn vleugels,

onder zijn wieken vind je een toevlucht, zijn trouw is een veilig schild (Psalm 91).

JOY in Weakness - Oase zijn

Tue, 22 Nov 2022 15:48:52 GMT

Voor wie kun jij een oase zijn? | Lianne

B en jij weleens een huis binnengestapt waar het leven net tot stilstand is gekomen? Waar een moeder huilend aan de keukentafel zit omdat ze haar baby is verloren? Waar iemand net een verpletterende diagnose kreeg? Waar iemand ontslagen is? Wat moet je in zo’n situatie? Wat zeg je, wat doe je? Het liefst trek je een geliefde direct uit die nare donkere put maar dat kan niet, weet ik uit ervaring.

In februari 2018 kreeg mijn jongste zusje, geboren in 1986, te horen dat zij eierstokkanker had. Altijd probeerden we haar maar op te beuren en positief te blijven. Moed in te spreken als er weer chemotherapie op de planning stond. Ik vond het vreselijk beangstigend om met haar door te praten over haar diepste angsten. Ik kreeg er paniekaanvallen van als ik bedacht wat ze nog allemaal moest doorstaan. Alsof ik bang was om het ook niet meer te zien zitten, want we moesten het met elkaar nog zo lang volhouden.

Nu weet ik dat je gewoon moet gaan zitten en het beste kunt luisteren. Vertel maar wat er in die donkere put van jou gebeurt. Hier is mijn hand en ik laat jou niet meer los. Schrijver en stiltetrainer Mirjam van de Vegt noemt dit zo mooi ‘je vervloekte land zegenen’. Zegen al het droge en dorre dat er in woestijnperiodes in je leven gebeurt. Zelf wil ik daar uit ervaring dit aan toevoegen: stelt jezelf daarbij ook de vraag waar in die woestijn nog iets van een oase te vinden is? Iets waar je op adem kunt komen.

Wat ik daarmee bedoel? Misschien kun je een oase zijn voor de mensen die het moeilijk hebben. Waar ze even tot rust kunnen komen, hun verhaal kunnen doen en de zwaarte van alle zorgen even los kunnen laten. Geef het de ruimte. Je hoeft niet constant positief te zijn. Bied simpelweg een luisterend oor voor wat iemand meemaakt, zijn hoop en zijn angsten voor de toekomst.

De laatste maanden van mijn zusje s leven waren niet alleen maar donker. Toen duidelijk werd dat zij niet meer te genezen was, ben ik ook gestopt met bidden om genezing. Ik bid daar eigenlijk nooit meer om, voor niemand niet. Ik heb gebeden of God mij licht wilde sturen en kracht kon geven om de dagen door te komen. En dat is gebeurd. Ik kon wat licht brengen bij mijn zusje door haar kleine cadeautjes te brengen, goed uitgezochte kaartjes te sturen en gewoon bij haar te zitten. Haar te laten vertellen wat er in haar omging. Haar te bedanken voor alle avonturen die we beleefden in onze student ent ijd toen we in hetzelfde dispuut zaten. Wat ik de laatste maanden van haar leven gevoeld heb, is diepe zussenliefde en dat zal ik de rest van mijn leven met mij meedragen.

JOY in Weakness - Samen doen

Tue, 08 Nov 2022 05:00:00 GMT

Zullen we het samen doen? | Mirjam

… om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken {heeft Hij Mij gezonden}

Jesaja 61:1 en Lucas 4:18

Het zal wel goed komen

Het voelt nog maar kort geleden dat ik gevangen zat. De tralies waren om me heen geplaatst, zonder dat ik er zelf erg in had. Ik had een droom voor deze wijk, maar was onderweg naar de vervulling vermoeid geraakt, teleurgesteld en ontmoedigd. Ik schaamde me, voelde me schuldig, ik was hoogmoedig geweest en trots. Al had ik dat op het moment niet door. Ik had bijvoorbeeld het aanbod van een lieve zus afgeslagen die voor ons project wilde vasten, omdat ik haar niet teveel wilde belasten. ‘Het zal wel goed komen’, dacht ik, ‘God had het toch laten zien, dan zal Hij het ook doen’. Zij wist wat afhankelijkheid betekende en leefde het mij voor. Ik had nog veel te leren.

Ik was onbruikbaar, dacht ik

De droom kwam voor een groot deel uit. Prijs God hiervoor! Een rol voor mij zat hier niet in. Ik kan er nu om glimlachen en ben er dankbaar voor. Maar toen was ik in tweestrijd. Ons leven kreeg nieuwe wending in werk en gezin. Enerzijds had ik er rust en vrede bij en vertrouwde ik op God. Anderzijds was er dat knagende gevoel diep van binnen: ik begreep niet wat er gebeurde en waarom. Soms sloeg de twijfel toe en uiteindelijk groeide de overtuiging dat ik had gefaald, God en mensen had teleurgesteld en onbruikbaar was geworden in Zijn Koninkrijk.

Spoedeisende hulp

Eind 2018 kreeg ik mijn ‘genadeklap’. Ik werd heel snel, heel ziek. Op de spoedeisende hulp kreeg ik een bijna-dood-ervaring. Gek genoeg was het een van de mooiste ervaringen van mijn leven. Ik voelde zoveel liefde, rust, vrede, acceptatie en pure genade. Het raakte mijn diepste verlangen en stilde de honger van mijn ziel. Alles in mij wilde op deze plek blijven, tot rust komen en meer ontdekken. Maar toen ik de keuze kreeg: ‘Wil je blijven of ga je terug’ wist ik dat mijn tijd op aarde nog niet vol was.

Ik mis ons

Gesterkt door deze ervaring besloot ik dat het anders moest. Ik moest gezonder leven, voldoende rust pakken, luisteren naar mijn lichaam. Maar in de context van mijn leven was niets veranderd: de druk van leven en de slapeloze nachten drukten nog even zwaar. En hoewel ik snel was hersteld, bleef ik nog lange tijd fysiek en emotieel uitgeput. Ik zakte nu nog dieper weg dan daarvoor. Angst greep me soms om het hart en het leven viel me zwaar. Ik had het eigenlijk wel gezien hier. Vermoeid, verzwakt en gevangen verzuchtte ik naar God: ‘Ik mis ons’.

En direct klok het: ‘Ik ook’. Ik had geen antwoord verwacht. Het was al zo lang stil. Hij miste mij ook? Ik was verrast. De tijd dat we zo vertrouwd met elkaar omgingen en avonturen beleefden, God miste dat ook? Waarom was Hij dan zo stil?

Prioriteiten

Ik besloot de eerstevolgende 40-dagentijd te vasten. Hij hielp me mijn prioriteiten op orde brengen. En je raad het al: daar zat beduidend meer tijd met Hem bij. Eerder hield ik mezelf voor dat ik te moe was om bijbel te lezen, de letters dansten voor mijn ogen als ik een poging deed. Maar nu ik wist dat God mij miste, had ik een doel voor ogen en lukte het vaak prima (en zo niet dan was er wel een mooie podcast).

De Waarheid in de ogen kijken

Het was fijn om meer tijd met Hem door te brengen. Toch bleven de eerste maanden nog veel vragen onbeantwoord en zat ik nog steeds gevangen. Tot de zomer aanbrak en ik een preek hoorde die alle tralies die mij zo lang gevangen hadden gehouden in de spotlights zette. Leugens waar ik in was gaan geloven, gedrag dat ik was gaan vertonen, emoties waar ik me door had laten leiden. En het besef drong tot me door dat al die tijd dat ik gevangen zat, de deur van mijn gevangenis open had gestaan. De overwinning was allang behaald, het bolwerk verslagen. Ik moest alleen de Waarheid in de ogen kijken. Ik had het nooit gedurfd, steeds ontweken.

Ik was bang mezelf tegen te komen, maar ik zag Hem. De liefde, vrede, acceptatie, rust en pure genade die ik op de spoedeisende hulp had ervaren, bleken ook hier en nu beschikbaar. Ik heb gehuild, b eleden en de Waarheid omarmd. Het was best een hobbel : (ik moest sterven aan het laatste stukje van mezelf . Maar Zijn wijd uitgestrekte armen van genade en de liefdevolle omhelzing raken me nog steeds diep.

Zullen we het samen doen?

Achteraf is het dal van diepe duisternis waar ik doorheen ging, een dierbare plek geworden. Daar heb ik Zijn hart leren kennen. Daar heb ik Hem leren vertrouwen. Daar heb ik geleerd in afhankelijkheid te leven. Het is een periode waar ik nu vreugde in vind. De omstandigheden zijn nog nauwelijks veranderd, maar ik wel. Hij heeft mij bevrijd en dat maakt alles anders. Ik voel me nog vaak zwak en moe. Maar in Hem vind ik kracht. Ik weet: Hij is erbij, Hem loopt niets uit de hand. Ik hoef Hem niet te vragen mij te helpen. Hij nodigt mij elke ochtend uit: ‘Zullen we het samen doen?’ Wat een zegen en rust als Hij voor gaat. Soms maken we uitstapje naar het oerwoud van mijn emoties (ik blijf een gevoelig persoon). Ik vind ze niet leuk, maar ze vormen en helen wel.

Ik draag deze periode als een gedenksteen met me mee. Ik hoop dat als een nieuw dal zich aandient, ik mezelf niet opnieuw verlies in mijn emoties, ik me niet weer gevangen laat zetten, maar vertrouw op Zijn hart, Hem rustig volg en als het te zwaar wordt, mezelf door Hem laat dragen.

JOY in Weakness - Blijven zingen

Wed, 12 Oct 2022 13:37:27 GMT

Mijn hart zing weer | Betthilde

Mijn anker rust in Hem alleen

En toch, mijn hart zingt - te pas en te onpas hoor ik een regel van een liedje in mijn hoofd - al woeden stormen om mij heen, mijn anker rust in Hem alleen . In mijn dagelijkse leven speelt muziek ook echt een hoofdrol, dus zo verwonderlijk is dat niet. Maar juist de laatste tijd merk ik dat sommige zinnen van liederen mij echt kunnen raken. Alsof ze zomaar even opkomen in mijn hoofd. Toeval? Ik geloof het niet.

In deze woelige tijd heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd. Over hoe verdriet me soms helemaal overvalt, dat er even niets uit handen komt. Dat ik alleen maar praktisch bezig wil zijn (handig als je net een schuurtje aan het klussen bent), en even niet meer wil nadenken over al die dingen die mij in mijn hoofd zo sterk bezig houden. Nare gedachten, piekeren, zorgen, angst – ik voel soms zoveel onrust.

En toch is daar dat anker, die Sterke Hand - een soort onverklaarbaar Rustpunt in mijn ziel. Ik vergelijk het wel eens met een plastic folietje dat je over je overgebleven eten doet, om het in de koelkast te bewaren. Ook al is mijn ziel, en mijn hele wezen zo verdrietig en terneergeslagen, mijn hart is door Hem ’geseald' en beschermd.

Vertrouw maar op Mij

In alle narigheid, oude en nieuwe wonden voel ik echt dat God zegt Kom maar bij Mij . Ook al is alles zo gebroken en onrustig – en ook al is er niet altijd direct een oplossing of genezing mogelijk – door al die liederen heen laat Hij mij vooral nu zien dat Hij mijn Hoop wil herstellen. Dat Hij mij het gevoel van onmisbare Genade wil laten voelen. En dat Hij soms ook mijn trots wil breken zodat ik van binnenuit weer geheeld wordt. Want wat kan ik soms in de verdediging schieten als ik me rot voel, of leunen op mijn eigen 'ik red het wel'-gevoel. Alsof Hij door alle liederen heen fluistert: ‘Vertrouw maar weer op MIJ.'

Gebroken

Dat over mezelf leren en verdriet echt voelen is soms gewoon heftig en pijnlijk. In al het verdriet is daar ook die gebrokenheid die nog niet is geheeld. Leren luisteren zonder oordeel, echt begrijpen wat een ander voelt en naast iemand staan zonder er boven of eronder te staan is voor mij echt een leerpunt geweest. En nog steeds faal ik wel eens, als woorden me raken. Maar ik hoef daarin ook niet perfect te zijn. Onlangs studeerde ik met mijn koor het lied Orphans in van Avalon.

Who here among us has not been broken? Who here among us is without guilt or pain?

… if such a thing as grace exists, then grace was made for lives like this …

There are no strangers, there are no outcasts - there are no orphans of God .

Niemand in dit leven zou zich als een buitenstaander moeten voelen, een vreemdeling of wees. Ook jij niet. Jij mag er zijn, je bent ok. In alles wat je meemaakt, in alles waar je geen uitkomst ziet mag je je geborgen voelen bij Hem. Geseald. Geliefd. Het verdriet is niet over, of ’weg’ - maar die dragende Hand, die omarmende Liefde – die is er van binnen wèl.

Houd de lofzang gaande

In het hele proces van loslaten, rouw, verdriet voel ik dat ik wil blijven zingen. Die liederen zijn ook simpelweg gebeden die in eerste instantie misschien wel mijn eigen ziel echt aanraken. Wat dat betreft kan ik echt iedereen een gezonde dosis ‘lekker even alles eruit zingen’ aanraden. Mijn moeder zei laatst tegen mij; ‘Houd de lofzang gaande' (Psalm 57: 8-12) – als een wens dat ik door blijf zingen. Dwars door alle tranen heen . Dwars door alle zorgen heen. Om mijn ziel weer nieuwe Hoop te geven. Zing je met me mee?

P.S. Zo verbazingwekkend dat mijn kamerplant opeens bloeit – het was altijd een wat dorre, iele plant. Ik zie dat toch wel als een lichtpuntje!

I speak the name of Jesus over you

In your hurting, in your sorrow

I will ask my God to move

I speak the name cause it’s all that I can do

In desperation, I’ll seek heaven

And pray this for you

I pray for your healing

That circumstances would change

I pray that the fear inside would flee

In Jesus name

I pray that a breakthrough would happen today

I pray miracles over your life in Jesus name

Betthilde is in het dagelijks leven vrouw van Willem, moeder van drie kinderen, dirigent, vocal bij o.a. ‘The Choir Company Vocals’ en muziekdocent. En als er niet al teveel stormen woeden ook gids bij Kasteel de Haar en actief als vrijwilliger bij Maxima Parkrun. Wil je meer weten? Kijk dan op https://key-note.nl/key-note-betthilde/

JOY in Weakness - Verlangen

Wed, 12 Oct 2022 13:12:43 GMT

Licht zijn in deze wereld waarin het zo duister lijkt | Martina

Jezus wekt op uit de dood

Ik geloof in genezing, dat mensen genezen gaan worden. In Lucas 7 staat: 'De Here God ontfermt zich over haar en zorgt voor haar." Jezus is in het stadje Naïn, waar een weduwe haar zoon gaat begraven. Jezus zag haar hart, Hij begon met haar verdriet. Daarna legde Hij zijn hand op het jongetje en hij leefde weer.

Heer, wat doe ik hier voor U?

Dat verhaal is precies waar ik soms mee zit. Jezus zag het verdriet en schonk genezing. In mijn werk als kinderverpleegkundige in Amsterdam zie ik ook veel verdriet, maar genezing blijft uit.

In september was ik in één week tijd bij twee gezinnen op het moment dat het kind overleed. Ik worstel vaak: 'Heer, wat doe ik hier voor U? Ik zou meer willen vertellen over U aan deze mensen, waar zoveel verdriet is, vragen, boosheid, onmacht.'

Ik zie het lijden, de kanker die deze jonge kinderen heeft overgenomen. Dat is zo verdrietig.

Laat me Uw lichtje zijn

Anderhalve week geleden nam mijn team de zorg voor een jongetje over van het ziekenhuis: hij mocht naar huis om daar zijn laatste dagen door te brengen. In het gesprek met de ouders en het ziekenhuis bespreken we wat we kunnen bieden voor dit gezin, zodat ze zonder angst over wat er allemaal kan gebeuren alleen thuis kunnen zijn met hun kind. In dat gesprek zag ik de angst bij de vader: straks gaat mijn zoon heel erg lijden en dan, kunnen we er niet gewoon nu een einde aan maken?

'Nee, dat is niet goed,' dacht ik. Na jarenlange ervaring weet ik dat die laatste dagen heel erg belangrijk zijn. We gaan de strijd weghalen, zorgen dat er rust in huis komt, in het gezin, zodat de tijd die ze nog samen hebben, goed is.

Zo'n gesprek ga ik altijd biddend heen: 'Heer, geef me de juiste woorden, laat zien wat ze nodig hebben, laat me uw lichtje zijn.'

De dagen erna was ik vrij, en zorgden mijn collega's voor dit gezin. Het jongetje heeft een paar hele goede dagen gehad, gedaan wat hij nog wilde doen terwijl hij heel ziek was. Het leek wel of alle energie weer naar boven kwam.

Dat is Jezus

Toen ik het stokje weer overnam was het zijn vijfde dag thuis. De moeder appte me in de ochtend al: wil je nu komen, want het gaat niet goed.

Ik zag dat de jongen een stap verder was in zijn proces, hij had alles gedaan wat hij wilde doen. Biddend ging ik er weer heen: 'Heer, wilt u mij wijsheid geven, dat ik zie wat nodig is.'

Bizar soms dat ik net weer op het allerlaatste erbij ben. Dit is de derde keer in een paar maanden tijd.

Ik zag in dat we met alles moesten stoppen, niets meer geven aan de jongen en de ouders geruststellen. 'Wat fijn dat jij er bent,' zeiden ze steeds, 'net alsof je een aura om je heen hebt.'

Ik zeg: 'Ik weet wel wie die aura is, dat is Jezus.' Dat is zo'n bevestiging voor mij. Dan wil ik zeggen dat er hoop is in deze wereld en dat is Jezus. Die ouders proeven daar wel van, maar kunnen niet zeggen wat het is.

Een laatste gebed

Uiteindelijk hebben we die middag alles eruit gehaald. Het jongetje was twaalf. Hij was de medische spullen zo zat. Op zijn laatste kracht heeft hij nog de maagsonde eruit gehaald. Twee uur later kwam ik weer langs en ik zei tegen de ouders: 'Dit gaat niet lang meer duren, ga maar bij hem zitten.'

Ze lieten me heel dicht bij het jongetje komen en ik mocht ook voor hem bidden daar. Ik legde mijn handen op zijn buik en borst en ik sprak de legermacht van Gods engelen over hem uit.

Zijn ouders hielden zijn hand vast, gingen tegen hem praten en toen viel hij langzaam weg. Heel rustig en heel langzaam.

De volgende dag appte de moeder dat ze die avond een hele wake voor het raam hadden gezet met allemaal kaarsjes voor hun zoon. Met een bord met daarop: als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.

Dus ik appte terug dat ik daar een lied van kende, en heb het liedje gedeeld met haar.

Ik zie dat ik mag zaaien. Mijn gebed voor dit gezin, deze moeder, is dat ze gaat vragen om meer van Jezus te horen. Dat ze in dit verdriet Jezus mogen zien.

Verlangen naar zoveel meer

God gaf vrede bij dit jongetje: de nare voorspellingen waren niet uitgekomen, hij mocht rustig gaan. Maar mijn verlangen is dat zulke kinderen genezen worden.

Dat lees ik ook in Lucas 7: Jezus ontfermt zich over een weduwe. Hij wekt haar zoon op uit de dood. Dat houdt me bezig.

Ik geloof niet dat God me kwalijk neemt dat ik niet genoeg doe. Dat ik niet handen opleg voor genezing. Zo vaak mag ik dat wel doen. Een meisje vroeg me om voor haar te bidden. En dan hoop ik ook dat dit meisje genezen gaat worden van alle wonden. Want artsen weten soms ook niet meer wat ze moeten doen.

Dat is mijn gebed voor deze wereld, en mijn werk. Dat ik een licht kan zijn voor deze mensen.

Maar soms verlang ik naar zoveel meer.

JOY in Weakness - 'God gaf mij kracht'

Tue, 27 Sep 2022 06:00:01 GMT

Mijn levensverhaal - God was erbij als het moeilijk was | Mia

Mijn jeugd

Zeventig jaar geleden werd ik geboren in een katholiek gezin in Limburg. We waren met zijn negenen: mijn ouders, drie zussen, twee broers, mijn oma en ik. Als kind heb ik weinig liefde ervaren. Mijn oma haatte mij, ze pestte me en loog tegen mij.

Na de lagere school mocht ik twee jaar naar de huishoudschool, daarna moest ik thuis in het tuindersbedrijf meewerken. Het was hard werken als jong meisje.

Huwelijk

Toen ik zeventien jaar was ontmoette ik mijn eerste man. Hij kwam bij ons in het bedrijf werken en mijn moeder vond hem wel leuk en goed voor mij. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht. In de loop van de tijd ontstond er wel liefde tussen ons. We trouwden toen ik 21 was.

Ik had geen baan en geen diploma’s en wilde graag een eigen gezin. Onze eerste dochter werd na een jaar geboren en vier jaar later onze tweede dochter. Ik was heel erg blij met hen.

Er moet toch meer zijn?

De kinderen werden groter en ik raakte in een depressie. Ik deed van alles om daar uit te komen en slikte medicijnen, maar niets hielp. Ik heb ook geprobeerd om zelfmoord te plegen.

Geregeld ging ik naar de kerk, zat daar en dacht: er moet toch meer zijn? Die vraag bleef maar hangen.

Op mijn knieën

Op een avond keek ik naar het programma van Feike ter Velde God verandert mensen. Een programma waarin mensen een getuigenis deelden. Een vrouw vertelde mijn verhaal, mijn verdriet, mijn eenzaamheid, mijn pijn, mijn moeilijke jeugd. Ik dacht: dat ben ik.

Feike deed een oproep om op je knieën te gaan als je ook wilt genezen en tot God te roepen. Dat heb ik gedaan. Ik heb geschreeuwd: ‘GOD HELP! Ik kan niet meer!’

Ik moest vreselijk huilen.

Voor het eerst een eigen bijbel

De volgende dag vroegen vrienden mij of ik mee wilde naar een samenkomst. Ze zagen dat het niet goed met mij ging. Ik ben toen meegegaan en werd in die Evangelie Gemeente met open armen ontvangen. Wat een lieven mensen! Ik kreeg voor het eerst een bijbel in mijn handen, er ging een wereld voor mij open.

Ook mijn man is later meegegaan en samen hebben wij ons hart aan Jezus gegeven en hebben we ons laten dopen door onderdompeling.

Als een vlinder

Ik ben helemaal genezen van mijn depressie die twaalf jaar heeft geduurd! Ik werd een heel ander mens. Als een vlinder kwam ik uit mijn cocon. God had mij genezen!

Ik wilde zo graag een baan, dat ik ervoor ging bidden. Mijn man wilde ook graag een andere baan. Zo kwam het dat we solliciteerden op een advertentie voor een beheerdersechtpaar in Zeist. Uit de zestig echtparen werden wij uitgekozen.

We mochten werken bij een van de rijkste mensen van Nederland, Fentener van Vlissingen. We kregen een dienstwoning aangeboden en mochten een prachtig gebouw en prachtige tuin gaan beheren.

Ik ging de lunches verzorgen en de bloemen verzorgen. Mijn man verzorgde de tuin en deed alle klussen die gedaan moesten worden.

God heeft mij echt verhoogd om in zo’n mooie omgeving te mogen werken! Ik was 37 jaar en kreeg mijn eerste baan, dat was een bijzonder moment.

Na zeven jaar namen we afscheid van deze baan, omdat er door bedrijfsomstandigheden geen plek meer was voor ons.

Een nieuwe werkplek

We kregen alle tijd om te solliciteren maar God had al een plan voor ons. Een bedrijf in Amsterdam vroeg ons om te solliciteren want zij konden geen geschikt beheerdersechtpaar vinden. Na een gesprek zijn we meteen aangenomen en kregen we een dienstwoning vlakbij ons werk. Het was een leuke baan met nog meer verantwoordelijkheden. We werkten in een congrescentrum waar klanten van dat bedrijf vanuit de hele wereld naartoe kwamen om te vergaderen, dineren en zaken te doen.

Samen deden we dit werk twaalf jaar, we hebben veel geleerd en veel zelfvertrouwen gekregen. God is goed!

Hoe kun je nog in God geloven?

Op een dag vond ik mijn man dood op ons werk. Het was verschrikkelijk. Ik kon het gewoon niet geloven, van het ene op het andere moment was hij er niet meer!

Mijn wereld stortte in maar.. ik had God. Waarom Heer? Het was een vreselijke klap. Ik heb mij echt vastgeklampt aan God. Hij was de enige die mij hier doorheen kon helpen en dat heeft hij ZEKER gedaan.

Ik heb altijd op Hem vertrouwd wat er ook gebeurde, dat mensen weleens zeiden: ‘Hoe kun je nog in God geloven?’

Een nieuwe levensfase

Vijf moeilijke jaren was ik alleen en toen zeiden mijn kinderen: ‘Mam, ga eens op een datingsite, je bent veel te jong op alleen te blijven.’

Ik had een paar keer een date gehad en het was het niet. Ik zei tegen God: ‘Heer, zorgt U maar dat er iemand op mijn pad komt.’

Twee dagen later heb ik Jan, mijn huidige lieve man, ontmoet! God heeft ons echt samengebracht. Acht jaar geleden zijn we getrouwd en we zijn heel gelukkig met elkaar.

Nog meer pijn

Drie jaar geleden werd mijn schoonzoon ziek. Hij had slokdarmkanker en na negen maanden van strijd en pijn is hij overleden, pas 47 jaar oud. Mijn dochter bleef alleen achter, ze hadden tien jaar lang geprobeerd om zwanger te raken, maar ze waren kinderloos gebleven. De afgelopen jaren heb ik mijn dochter veel ondersteund, haar erdoorheen gesleept. Ze heeft pas een nieuwe vriend en dat is echt een gebedsverhoring. Ik kan het meer loslaten nu.

God was er altijd bij

Als ik terugkijk op mijn leven, heeft mijn geloof mij altijd op de been gehouden. God was er altijd bij. Hij gaf mij kracht en weer levensmoed om door te gaan.

Maar ook veel kleine dingen heeft Hij gegeven, teveel om allemaal op te schrijven.

Ik ben heel dankbaar voor mijn leven en zie ernaar uit wat Hij nog meer voor mij in petto heeft!

Psalm 23

In Psalm 23 staat:

Het ontbreekt mij aan niets

Hij laat mij rusten

Hij geeft nieuwe kracht

Hij leidt mij langs veilige paden

Hij is bij mij

Hij geeft moed

Hij zalft mijn hoofd met olie

Mijn beker vloeit over

Geluk en genade volgen mij alle dagen van mijn leven

Amen!

Wil jij ook je verhaal delen hoe je God hebt ervaren in (een moment van) je leven? Laat het ons weten!

JOY in Weakness - God is erbij

Thu, 22 Sep 2022 08:31:27 GMT

Light UP Stories komen eraan

In het kader van ons thema JOY in Weakness hebben we verschillende vrouwen gevraagd hun getuigenis te delen: wanneer hebben zij JOY in Weakness ervaren? Of vragen zij zich af of er nog wel vreugde te vinden is in hun donkere periode? Is het leven te rauw... We hopen jullie te bemoedigen met eerlijke, ongepolijste verhalen.

Als aftrap deel ik mijn inspiratie van vanmorgen: God is erbij. We hopen dat dit ook de rode draad zal zijn in de komende blogs. Dat in alle ellende en verdriet en zwaarte en dieptepunten, wij allemaal ergens mochten beseffen: God is erbij.

Psalm 56 - God is erbij

Pak je (digitale) bijbel er maar even bij en lees psalm 56 rustig door. Of duik meteen in het diepe en lees mee met mijn gedachten bij deze tekst.

Psalm 56: 2-3

Mijn tegenstanders (de machten van de hel) bestrijden mij, de hele dag. Ze maken mij verdrietig en melancholiek. Ze ontnemen mij mijn vreugde. Strooien zand in mijn ogen en ik weet niet meer wie ik ben. Ze maken me enthousiast voor dingen die God niet voor mij bedoeld heeft. Ze laten me geloven dat ik dingen 'moet' doen omdat ik een moeder ben, een vrouw, een hondenbaasje, een tekstschrijver, een ondernemer, een christen.

Jezus zegt: "Je moet niks. Je MAG mij navolgen."

Hij staat daar, iets voor me uit, en wenkt me liefdevol: loop je met Mij mee?

Psalm 56: 4-5

Ik vertrouw op U. In mijn angst weet ik: U bent erbij. Ik pak uw hand en kies ervoor met U mee te lopen. Leid mij Heer op de paden die U voor mij bedacht hebt.

Psalm 56: 6-8

Zij loeren op mijn leven. Mijn geluk nu. Mijn geluk in de eeuwigheid willen zij afpakken. Zij gaan hun straf niet ontlopen. Jezus heeft tweeduizend jaar geleden het vonnis uitgesproken en de overwinning behaald!

Psalm 56: 9-10

Alles wat ik meemaak heeft U genoteerd. Elke traan die ik liet vallen, ving U op. U was erbij. U troostte. U bewaart mijn verdriet in een kruik van liefde.

Heer, ik roep U. Red mij van mijn vijanden. Verbreek hun macht over mijn leven. Het wantrouwen dat zij voeden. De norm die zij me opleggen. Open mijn ogen voor hoe U mij bedoeld heeft.

Als ik U roep, red U mij ook. Mijn vijanden hebben niet zo'n grote macht als U heeft. Het zijn laatste stuiptrekkingen, paniek, wanhoopsacties van een leger dat zijn onvermijdelijke verlies in het vizier heeft. Jezus, U hebt al gewonnen. Hun verlies staat vast. En in deze dag, dit uur, bent U bij mij. U bent voor mij. U vecht naast mij.

Psalm 56: 11-12

Angst ken ik dus niet. Want U bent erbij. Uw zwaard, uw stem, verjaagt hen allemaal. Als een muur rondom mijn hart verbiedt U de vijand heilige grond te betreden.

Angst ken ik niet. Wat kan een mens mij aandoen? Wat kan een verslagen leger mij nog afpakken? Niet de eeuwigheid.

Psalm 56: 13-14

Nu wandel ik in Gods bescherming. In zijn licht. Ik ben heilige grond. Een gewijde plaats.

Holy Ground

Holy Ground op repeat vanmorgen, dus die deel ik ook met jullie:

Light UP Stories

Binnenkort komt het eerste verhaal online. Een mooie manier om elkaar beter te leren kennen en om God beter te leren kennen. Houd onze socials en nieuwsbrief in de gaten!

P.S. Heb jij een verhaal wat je graag zou willen delen met andere vrouwen in Leidsche Rijn? Mail ons , ook jouw verhaal is welkom op ons blog!

Summer Drinks & Bites

Mon, 30 May 2022 13:28:36 GMT

Bring Your Own Borrel | vrijdag 5 juli | 20:00 | Kerk aan het Lint

Zin in een gezellig samenkomen? Vrijdag 5 juli vindt de zomerborrel van Light UP Leidsche Rijn plaats in de Kerk aan het Lint.

Drinks & Bites

Dit keer is het een 'Bring Your Own' variant. Dit houdt in dat je een drankje/hapje meeneemt wat je zelf graag drinkt/eet om te delen met je 'sisters'.

Aanmelden hoeft niet, maar mag wel door op onderstaande knop te klikken.

Joy in Weakness - God troost

Sun, 22 May 2022 14:17:02 GMT

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik had de Elevate Night afgelopen vrijdag echt nodig. Ik werd ook echt opgetild, ik zweefde op de vleugels van de Heilige Geest. Als je erbij was, begrijp je wat ik bedoel ;)

De afgelopen tijd merkte ik dat ik in cirkels begon te denken, ook in mijn gesprekken met God. Alsof er een muur tussen ons in stond. Maar toen ik me vrijdag overgaf aan de avond en de woorden die Michelle met ons deelde, werd ik zo diep geraakt door de Heilige Geest. Hij opende mijn ogen voor zoveel dingen en ik besefte hoe vaak ik dingen probeer te analyseren en beredeneren, dat ik helemaal vergeet dat ik maar een ding hoef te doen: me overgeven aan God.

Gods troost geeft vreugde

Want door de Heilige Geest vinden we vreugde in zwakheid. De Heilige Geest is onze Trooster. Als we hem uitnodigen in ons hart, zal hij ons troosten, en zijn troost geeft vrede en vreugde. In welke omstandigheden we ook zitten.

We hoeven dus maar een ding te onthouden: de Heilige Geest uitnodigen in ons hart. Zijn krachtige aanwezigheid toelaten in ons binnenste. En dat vraagt een stuk overgave van ons.

De muur die ons beschermt (denken we)

En wat is overgave moeilijk! We willen de controle houden, we willen volmaakt zijn. Michelle vertelde over haar roeping om de controle los te laten. Door controle uit te oefenen op situaties en mensen, kon ze ongemakkelijke momenten uit de weggaan, dacht ze.

Mijn psycholoog noemt dat de muur die ons beschermt tegen nare gevoelens. We hebben allemaal angst voor bepaalde situaties en om bepaalde emoties te ervaren. Schuld en schaamte staan denk ik bovenaan onze lijstjes van emoties die willen vermijden. Ik heb in elk geval grote angst voor schaamte.

Wat is jouw angst? En hoe bescherm jij je daartegen?

God verbreekt de kracht van muren

Veel van die emoties en situaties die we willen mijden komen doordat we ooit beschadigd zijn of zelfs getraumatiseerd zijn. Een psycholoog plakte ooit het label ‘chronisch trauma’ op mijn jeugd. Ben ik weken depressief van geweest. Want ik had een muur gebouwd die mij beschermde voor nare emoties, waaronder de diepe nare gevoelens uit mijn jeugd. En de psycholoog legde zijn vinger precies op de zere plek. Ik zag niet hoe ik daarvan af kon komen, een chronisch trauma klinkt als iets wat me de rest van mijn leven zal achtervolgen.

Toen Michelle zei dat we onze muur, die ons beschermt voor nare gevoelens, mogen overgeven aan God, dat Hij het over mag nemen, kwam er zo’n rust en vrede over mij!

Waarom? Ik besefte, in het diepst van mijn wezen, dat als ik die nare gevoelens voel, ik daar niet meer bang voor hoef te zijn. Ik voel heel diepe pijn en verdriet, eenzaamheid, waardeloosheid in het beschadigde deel van mijn hart. Daar kon en kan ik niet mee omgaan, zo intens.

Die muur die ik had gebouwd was een perfectionisme: als ik wat ik doe perfect doe, geen fouten maak, mezelf niet voor schut zet, zullen mensen mij leuk vinden en waarderen, dan willen ze met me omgaan en voel ik geen eenzaamheid en waardeloosheid. Werkte perfect.

Nou ja, als angst je drijft, leef je best krampachtig. Het kost veel energie en ik voel(de) me niet vrij om mijn hart te volgen. Altijd stak die angst weer zijn kop op en wist ik: ik moet het goed doen.

Ik ken veel vrouwen die zo’n perfectionisme hebben als het gaat om het schoon en netjes houden van hun huis, die perfecte kinderen willen presenteren aan de wereld, etc. Waar ligt jouw drang om controle te houden?

MAAR GOD BEVRIJDT VAN SCHULD, ANGST EN SCHAAMTE

Hoe? Door zijn belofte: Ik stuur de Heilige Geest, de Trooster. Hij troost mij als die gevoelens van eenzaamheid en waardeloosheid de kop opsteken. Hij laat me niet alleen. Hij laat me niet in mijn uppie al die narigheid verdragen.

Dan kan ik me, in al mijn zwakheid, geven aan de mensen om mij heen. Ik kan bijna op het podium gaan staan en een groep mensen toespreken. Zonder angst voor schaamte, zonder angst om niet gezien te zijn. Want de Heilige Geest is bij mij. Ik ben niet alleen. Ik ben een geliefd kind van God. Getroost.

Durf jij je over te geven?

Lopen in geloof

Sat, 02 Apr 2022 13:48:04 GMT

Verslag van een meer dan inspirerende wandeling

‘Nou, warm aankleden maar!’ schreef Anke deze week in onze appgroep. Ze doelt op de gebedswandeling die we vanmorgen gaan maken. Na weken van heerlijk lenteweer sloeg het op 1 april om naar sneeuw en kou, en het leek erop dat het tijdens onze wandeling koud en bewolkt zou zijn. Als ik opsta en uit het raam kijk, zie ik een blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Dank u Jezus! Wanneer ik op de fiets naar de kerk zit dank ik God voor het mooie weer en de vrouwen die gaan komen. Ik hoop dat er mooie dingen gaan gebeuren.

Oekraïense gasten

Als ik van mijn fiets stap, staat links van mij de scoutinggroep. In de kerk is Mevrouw Jett bezig met een activiteit en voor de kerk staan een man en een vrouw. Ik ben de eerste die voor Light Up komt en een beetje onwennig; welke mensen zijn hier nu voor Light Up gekomen, en wie niet? In dit soort sociale situaties ben ik meestal niet op mijn best.

De man vraagt me of ik degene ben die voor de wandeling komt, en dan begrijp ik: hij brengt zijn Oekraïense gast. We hebben namelijk onze uitnodiging voor de wandeling ook laten delen bij de dagopvang in de Westerkerk.

Even later staan we met vier Oekraïense en vijf Nederlandse vrouwen voor de kerk. We kletsen wat. Een van de vrouwen vertelt me hoe ze helemaal alleen met de bus naar Bulgarije is gegaan en via wat omwegen een vlucht naar Nederland heeft genomen. Ik kan me zo goed in haar verplaatsen. ‘I think you are very brave’, zeg ik tegen haar. Ondertussen moet ik even schakelen. Ik heb mijn wandeling niet in het Engels vertaald, laat staan in het Oekraïens. We beginnen maar met wandelen en laten het even aan God over.

Het onmogelijke blijkt mogelijk

De inhoud van de wandeling lag al een tijdje op de plank. Uitstappen in geloof, daarover wilden we het hebben tijdens een coronaproof fundraiser in februari. Lopen op het water. Helaas besloten corona en de regen dat die nog even niet door kon gaan. En nu staan we met een half Nederlandse en half Oekraïnse groep in de Vlinderhof met deze bijbelstudie in het Nederlands.

Een van de vrouwen weet op haar telefoon de bijbeltekst in het Oekraïens op te zoeken en we lezen deze dus in beide talen voor. Ik leg uit hoe Petrus voor een onmogelijke opdracht stond. Menselijkerwijs kun je niet lopen op het water. Maar als hij Jezus het ziet doen en Jezus hem roept om te volgen, houdt hij zijn blik gericht op zijn Heer. En het onmogelijke blijkt mogelijk. Totdat hij zich realiseert dat wat hij doet, helemaal niet kan. Direct begint hij te zinken.

Je spullen pakken en helemaal alleen talloze landen doorreizen zonder verblijfsadres of plan. Voor de vrouw die ik bij aankomst sprak was het ook ondenkbaar. Maar ze zei: ‘Ik had geen keus.’

Een stap in geloof

We luisteren het lied van Hillsong, Oceans , in het Oekraïens. In gedachten zingen we de tekst mee in het Engels of Nederlands en we zien de reactie van de Oekraïense vrouwe n. Want als de golven overslaan, dan blijf ik hopen op Uw naam. Mijn ziel vindt rust, want in de storm bent U dichtbij. Ik ben van U, en U van mij.

Ik begin te bidden in het Engels, over Joy in weakness. Hoe God naar voren stapte in mijn gebreken, hoe ik met een bijbelstudie kwam die helemaal niet was voorbereid in de juiste taal. Hoe bijzonder ik het vind dat een bijbelstudie die ik in januari maakte nu perfect actueel is voor de situatie van de vrouwen die nu mee zijn. Hoe God te hulp komt als je het onmogelijke, meest onvoorstelbare moet gaan doen: je land verlaten. Ik vraag Hem om bij ons te zijn, bij de vrouwen en in hun angst, pijn en onzekerheid hun kracht te zijn. Ik vraag Hem om door zijn Heilige Geest zichzelf aan hen te laten zien, zodat ze zelf kunnen ervaren dat Hij er is

Een stap in geloof, want van te voren hadden wij geen enkel idee of deze vrouwen ook maar iets hadden met het christelijke geloof. Als we ernaar vragen zeggen enkelen dat ze er nooit heel veel mee bezig waren, maar dat ze in de situatie waar ze nu in zitten natuurlijk wel nadenken over of er een God is, en hoe dat dan werkt.

Een hart in de wolken

Een nieuw seizoen

En voor mij? Lopen op het water? Ik bezit nu opeens een appgroep vol Oekraïense contacten, om hen op de hoogte te houden van activiteiten in de kerk en van Light UP. Light UP wil er zijn voor alle vrouwen in Leidsche Rijn. Het voelt alsof we met de komst van heel veel nieuwe vrouwen in de wijk een nieuw seizoen binnengaan. Wat kan ik voor hen betekenen? Wat komt er allemaal op ons af? Wat wil of kun jij misschien doen?

Een ding weet ik wel: met onze ogen gericht op Jezus kunnen we het onmogelijke mogelijk maken en komt Hij ons tegemoet in al onze gebreken.

Thema 2022 | JOY in Weakness

Thu, 31 Mar 2022 10:28:30 GMT

Ons nieuwe jaarthema | JOY in Weakness

In 2022 willen we jullie graag meenemen aan de hand van de volgende woorden van Paulus, in 2 Korintiërs 12: 5-10:

Wat mijzelf betreft zal ik me slechts laten voorstaan op mijn zwakheden. En zelfs al zou ik hoog van mezelf willen opgeven, dan nog zou ik geen dwaas zijn, want ik zou de waarheid spreken. Maar ik zie ervan af, want ik wil worden beoordeeld op grond van wat men van mij hoort en ziet, niet op grond van de uitzonderlijke openbaringen die ik heb gekregen. Om te verhinderen dat ik mezelf zou verheffen, werd mij een doorn in het vlees gestoken: ik word gekweld door een engel van Satan. Ik heb de Heer driemaal gesmeekt ervoor te zorgen dat hij bij me wegging. Zijn antwoord was: ‘Je hebt genoeg aan mijn genade, want mijn kracht openbaart zich juist ten volle wanneer iemand zwak is.’ Dus laat ik me veel liever voorstaan op mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. Daarom schep ik vreugde in mijn zwakheden , in beledigingen, nood, vervolging en ellende die ik onderga omwille van Christus. In mijn zwakheid ben ik sterk.

Gedeelde smart is halve smart

Light UP heeft het verlangen om vrouwen met elkaar in verbinding te brengen in hun echtheid. Juist door onze gebrokenheid te delen, kunnen we met elkaar meeleven, elkaar echt leren kennen. In onze gebrokenheid mogen we Gods liefde, zorg en genade laten zien.

We mogen samen danken, zeker, voor alle rijke gaven die God ons elke dag weer schenkt. We willen ook graag samen bidden - voor alle moeilijkheden, verdriet en zorgen op ons pad.

Wees niet bedroefd, want de vreugde die de HEER u geeft, is uw kracht. (Nehemia 8:10)

Vreugde vinden in onze zwakheid

Je staat vast niet te trappelen om je eigen zwakheden onder ogen te zien, laat staan te delen met anderen. Toch geloven wij dat we door met elkaar te delen, we iets van God Licht mogen laten schijnen in de barsten van de ander. En in dat Licht mogen we vreugde vinden - zowel gever als ontvanger.

Vergis je niet, je bent niet de enige die lasten te dragen heeft. Die zou willen dat ze niet beschadigd was geraakt door omstandigheden in haar leven. God heeft ons aan elkaar gegeven om naar elkaar te luisteren en met elkaar mee te leven. Om voor elkaar te bidden en met elkaar te danken.

Daarom stellen wij onszelf kwetsbaar op en nodigen we jou uit om dat ook te doen. Dat mag 1 op 1, met een van ons, of met een vrouw die je ontmoet bij Light UP. Dat mag door te getuigen voor andere vrouwen, of door ons te mailen.

Ook als je je daar niet prettig bij voelt, ben je van harte welkom om te genieten van de warme sfeer die je bij al onze activiteiten zult vinden. We hopen dat onze vreugde aanstekelijk mag zijn voor jou!

Elevate | Leren & aanbidden met elkaar

Dit jaar hopen we met jou te delen hoe wij vreugde in onze zwakheid beleven, in onze blogs en onze activiteiten. Wil je God aanbidden en meer leren over wat God ons wil vertellen over zijn vreugde en kracht in onze zwakheid? Kom dan naar onze Elevate Events. Daar gaan we samen God aanbidden en nodigen we vrouwen uit om te spreken over ons thema: hoe we Joy in Weakness mogen ontdekken in ons eigen leven.

Tijd nemen om te verwerken - met God

Tue, 01 Feb 2022 11:29:22 GMT

De laatste tijd ben ik aan het ontdekken hoe een weekplanning voor mij werkt. Al gauw kwam ik tot de conclusie dat ik op papier bergen kan verzetten, maar de werkelijkheid weerbarstiger is. Ik kan elke minuut inplannen met een zinvolle bezigheid, zelfs het ontspannen met een boek kan ik noteren. Maar ik vergat dat ik ook tijd nodig heb om te verwerken wat er op een dag op me afkomt. (Dat was op zich niet heel snugger van me, want ik had net het boek Focus Aan/Uit gelezen waarin uitgelegd wordt dat onze hersenen tijd nodig hebben om informatie te verwerken.) Informatie als ‘dochter moet een werkstuk maken’, is natuurlijk sneller verwerkt dan ‘dochter heeft corona’. En dan heb je nog zaken die emotioneel zwaar beladen zijn. Dan heb ik een emotionele achtbaan te nemen, en die trein gewoon te laten rijden, tot ik weer op het station ben aangekomen - als een veranderd mens.

De afgelopen maand kwamen er toevallig(?) meerdere dingen op me af waar ik echt even tijd voor nodig had. Er kwam veel verdriet bij me los, en er was en is rouw om dingen die niet zijn. Emoties kun je niet plannen, kwam ik al snel achter. En mijn to do lijst groeide, want ik pakte niet alles op. Mijn planning begon me te verstikken. Ik moest mijn planmethode over een andere boeg gooien. Minder inplannen, en meer bewust zijn van de tijd die sommige informatie en emoties nodig hebben. En hoe verwerk ik die emoties dan?

Gods Naam staat boven corona

Boven de nieuwsbrief die vorige week verscheen, zette ik een tekst uit Way Maker van de band Leeland:

Light of the darkness, my God, that is who You are.

Dit hele lied gaat over de namen van God. Precies wat ik nodig had om te horen de afgelopen week. Ik luisterde namelijk ook naar een ander lied, dat mijn pijn en verdriet benadrukte, en dat steeds in mijn hoofd bleef hangen. Maar ik wilde daar niet blijven, mijn leven is meer dan dat. Dus als dat liedje weer door mijn hoofd speelt, mag ik het één keer luisteren van mezelf, en daarna zet ik Way Maker aan. Spotify kiest daarna vanzelf een hele lijst worshipmuziek om me verder te bemoedigen. Als je Way Maker niet kent, of nog eens wil luisteren, deel ik onderaan de link naar YouTube.

Ons leven is voor ons allemaal al twee jaar in zekere mate rouw, dankzij de steeds wisselende coronamaatregelen, dierbaren die ernstig ziek zijn of zelfs overlijden. Leeland zingt: his name is above cancer en ik zing in gedachten above covid mee. Dit lied zet zo mooi neer dat God boven alles staat. Ook als we het niet zien, niet voelen, Hij werkt altijd door, Hij blijft altijd dezelfde.

Waar heb jij verdriet om? Voel jij je somber over? His name is above depression . Kun jij je ogen oprichten en God zien? Of je ogen naar binnen richten en daar zijn lichtje zien flakkeren?

Depressie en somberheid zijn geen vreemde voor me. Soms zijn die zo sterk, dat ik God bijna niet meer kan zien. Dan helpt zo’n lied me, om te beseffen: ik zie het niet, ik voel het niet zo, maar God laat me echt niet alleen. Dit is een periode van somberheid, geen eeuwigheid. Deze tijd gaat voorbij, en dan komt er weer een tijd met meer vreugde.

En dan kom ik weer terug bij die planning en het maken van keuzes. Ruimte laten in mijn planning om makkelijk te kunnen kiezen voor tijd om dingen te verwerken. In Matteüs 14 lezen we dat Jezus hoort van de dood van Johannes de Doper, en meteen reist hij naar een plaats om alleen te zijn. Dat alleen zijn lukt niet, maar aan het einde van de dag stuurt hij toch echt iedereen weg, en gaat hij alleen de berg op. Uiteindelijk maakt hij echt tijd om zijn verdriet te verwerken - samen met God. En ja, zijn werk is om mensen te voeden, zowel lichamelijk als geestelijk, zijn werk is genezen. Maar hij legt alles neer om bij God uit te huilen, te rusten, te verwerken.

Dus echt: ook wij mogen alles laten vallen en tijd nemen om de emoties die door ons heen razen, samen met God te verwerken. Door alleen op onze kamer of werkplek voor ons uit te staren, door te wandelen, wat ook voor ons werkt op dat moment.

Gods vlam brandt voor jou

Een tijdje had ik geen inspiratie om een blog te schrijven waardoor jullie zeven maanden zonder moesten doen. Nu probeer ik weer wat regelmaat te vinden, en ik vroeg me af: waarom schrijf ik eigenlijk deze blogs? Wat drijft me? In de kern dit: ik draag veel verdriet met me mee, maar ik draag ook veel zegen van God met me mee. En ik weet dat jullie dat ook allemaal hebben, op je eigen manier. Je eigen leed, je eigen zegeningen. Naast verdriet, zoveel moois en dankbaarheid. Daar probeer ik bij aan te haken en te laten zien wat God daarin betekent voor mij.

Mijn gebed is dat jullie bemoediging vinden in wat ik deel, dat God door mij heen schrijft en jullie harten raakt. Om de vlam van God te zien branden, voor jou. Want jij bent geliefd. Je bent niet alleen, maar verlicht door Gods aanwezigheid.

Herinneren jullie nog dat ik in december schreef: ‘Heer, breek mij’ en dat ik wel een reeks rampen op me af zou zien komen? Er zijn niet per se rampen op me afgekomen, maar ik zie wel dat Hij wat kastjes in mij aan het openbreken is, die jaren dicht hebben gezeten. En Hij laat me bij elke tegenslag weer zien dat ik zoveel van Hem heb gekregen om stormen te trotseren, Hij heeft van mij een krachtige vrouw gemaakt. Van plotselinge quarantaine tot het af moeten blazen van een Recharge Weekend: sommige gebeurtenissen hakken goed in mijn emoties. Maar ik ben krachtig, ik weet mijn schip wel door de stormen heen te varen, samen met God. Dank U Heer.

Wat heeft God jou gegeven om door de stormen heen te kunnen varen?

You are here, working in this place, I worship You

You are here, healing every heart, I worship You Jesus

You are Way Maker, Miracle Worker, Promise Keeper, Light in the darkness, my God that is who You are

Even when I don’t see it, You’re working

Even when I don’t feel it, You’re working

His name is above loneliness

Oh His name is above disease

I worship You

Heer, breek mij

Tue, 07 Dec 2021 08:24:55 GMT

Nogal een he ftige titel koos ik voor dit blog. ‘Heer, breek mij.’ Die gedachte kwam vanmorgen bij me op en ik wil graag delen hoe ik daarbij kom.

De afgelopen weken was ik druk bezig met een interview dat ik had met Paulien Vervoorn (superinteressant, kun je lezen in Onderweg Magazine dat op 24/12 op de mat valt). Zij vertelde dat zij graag de stilte zoekt met God, onder andere door tien minuten in een kaars te staren en af te wachten wat er naarboven komt.

Dat sprak mij wel aan, dus vanmorgen nam ik daar de tijd voor. Als ik bijbellees en bid heb ik sowieso altijd een kaarsje branden, om God uit te nodigen bij me te zijn en om me bewust te zijn van zijn aanwezigheid. Het enige dat ik toe hoefde te voegen was een timer van tien minuten.

Safe Haven

Sun, 17 Oct 2021 11:57:47 GMT

Dit jaar het is thema van Light Up Safe Haven. En daar worstelde ik eigenlijk wel mee. ‘Opladen bij God’ las ik op de website, voor anker gaan en je klaarmaken zodat je de stormen weer aankan. Ik vind het opladen bij God een goed idee, maar ik stel me bij Safe Haven toch wel voor dat je een paar dagen, weken, maanden, voor anker ligt in de haven om je schip te repareren en de bemanning klaar te maken voor de nieuwe reis.

Voor mij is opladen bij God iets wat ik probeer dagelijks te doen (wat met een beetje geluk drie keer per week is, ik ben ook maar mens). Het meest laad ik op door contact te hebben met God, de verbinding tussen mij en Hem te ervaren. Door bijbel te lezen, te bidden en Hem te aanbidden. De kerk vind ik ook zo’n heerlijke plaats waar dat kan. Wat betekent voor jou opladen bij God? En waar doe je dat graag?

Psalm 16

Vanmorgen zongen we Psalm 16 uit Psalmen voor Nu. Ik vond dat zo sprekend voor wat voor mij God als Veilige Haven betekent!

Mijn God, ik kom naar U, dan ben ik veilig.

Ik heb het U gezegd, en blijft het zeggen:

ik heb U nodig, Heer, de rest is overbodig.

(…)

Mijn God, U vult mijn bord, U vult mijn beker.

U hebt iets moois bedacht en straks is het van mij.

U houdt mijn hele leven in Uw handen.

En ik kom goed terecht, want dat hebt U gezegd.

De hele nacht lig ik aan God te denken.

Ik voel dat Hij er is, zijn wijsheid geeft mij rust.

Dan word ik blij, en zeker van mijn redding.

Ik leef, ik leef naast God.

Ik val niet uit zijn hand.

Want U zult mij niet zomaar laten sterven.

Ik hoef niet naar het graf, want U laat mij niet los.

U wilt mij leren waar ik U moet zoeken:

heel dicht bij U, mijn God, zal ik gelukkig zijn.

God het werk laten doen

Ik haal uit dat lied drie dingen voor mijn beeld van God als Safe Haven. Opladen is ten eerste God nodig hebben. Openstaan voor zijn gaven, mij laten vullen door Hem. Die schipreparaties, die hoef ik niet zelf te doen. Laat God maar schoon schip maken. Pure overgave.

Niet zelf die hamer en die spijker pakken! Maar hoe makkelijk doe ik dat! Wat betekent voor jou zelf timmeren?

Zelfreflectie is iets waar ik veel tijd aan besteed. Situaties analyseren, hoe ik me daarbij voel, hoe ik me daarbij gedraag, wat dat betekent, hoe dat andes kan. Etc. Door zelfreflectie kom ik heel ver in het bereiken van de ontwikkelingen die ik wil doormaken. Probleem? Ik verzin wel een oplossing. Maar deze timmerklus mag ik bij God leggen, Hem de hamer en de spijker geven en vragen hoe Hij de zaken wil oplossen.

Geloven in Gods beloften

Ten tweede is opladen geloven in Gods beloften. Niet uitvaren, voordat ik heb gezegd: ‘Heer, ik geloof dat U het goede met mij voor hebt.’ Zoals we lezen in Romeinen 8:28-39, God keert alles ten goede voor ons, Hij is Zelf vóór ons en niets zal ons scheiden van Zijn liefde.

Geloven is niet hetzelfde als voelen. Want vaak heb ik helemaal niet het idee dat Hij het beste met mij voor heeft. Ons leven is een aaneenschakeling van pijn en verdriet. En ons gebed kan dat niet stoppen. Zeker, God luistert en soms geneest Hij en verandert Hij situaties. Maar dan dient zich weer een nieuw probleem aan. Geloven dat Hij het goede met ons voor heeft is puur dat: geloven.

Verbonden zijn met God

Ten derde is opladen gelukkig zijn bij God. Heel dicht bij Hem zijn, waar niets onze verbinding kan verbreken. Rusten aan zijn voeten, Hem aanbidden, de Aanwezige ervaren tot in het diepst van ons wezen.

Ik daag je uit om de komende week daar de tijd voor te nemen. In welke vorm dan ook. Misschien vind je het in de kerkdienst komende zondag. Misschien kun je een half uurtje je even terugtrekken met een bijbel en een kaarsje, of je favoriete Spotify-playlist. Maak tijd en zoek God.

Ik kijk ernaar uit om jullie te ontmoeten bij het Recharge Weekend in januari! Om samen in Gods aanwezigheid te zijn en elkaar te bemoedigen.

Worstel je met overgave? Geloof je niet dat God het goede met je voorheeft? Weet je niet (meer) wat het is om gelukkig te zijn bij God? Mail ons, en wij bidden graag voor je.

Dorst

Tue, 15 Jun 2021 08:00:15 GMT

‘Als iemand dorst heeft, hij kome naar Mij en hij drinke.’ (Johannes 7:37)

Bij mijn bureau hangt sinds een paar jaar een kaartje met een bijbeltekst in het Roemeens. Als ik het letterlijk vertaal staat er:

Jezus Christus antwoordde: ‘Als iemand dorst heeft, hij kome naar Mij en hij drinke.’ (Johannes 7:37).

Deze werkwoordsvorm (aanvoegende wijs/conjunctief) gebruiken wij nauwelijks meer, dus in de Nederlandse vertaling staat het net iets anders.

De betekenis van een werkwoord

Om een of andere reden, raakt de Roemeense versie mij meer dan de Nederlandse. ‘Hij kome’ betekent niet alleen ‘laat hem komen’, maar ook ‘hij zal komen’. Het is een wat indringender wens. Degene die dorst heeft, zal komen en drinken. Hij verwacht niet anders.

Jezus nodigt elke dag

Het is ook de basis waarom ik probeer zo veel mogelijk dagen stille tijd te houden. Een half uur om bijbel te lezen, na te denken, stil te worden. Stilstaan wat God tegen me wil zeggen, stilstaan bij hoe ik me voel die dag (voordat ik weer als een kip zonder kop door de dag heen dender). Jezus nodigt mij elke dag weer uit om bij Hem te komen drinken.

Want wow, ik mag altijd drinken bij God. Levend water. Als ik uitgedroogd ben, niet meer kan. Als ik geen energie meer heb om op te staan en eten te koken. Dan ben ik mentaal vermoeid. Als ik geen kracht meer heb om heen en weer te fietsen om een dochter ergens op te halen (dat heb ik nog weleens als ik heb hardgelopen ’s ochtends). Dan ben ik fysiek vermoeid.

Drinken helpt.

Drinken bij Jezus

Wat is drinken bij Jezus? Het is een mindset. Weten dat ik niet alleen ben. Weten dat ik het niet alleen hoef te doen. Drinken is even stilstaan bij hoe ik me voel op dat moment. Kan ik mezelf opladen om te doen wat ik wil doen? Of moet ik juist accepteren dat het nu even niet lukt, maar later misschien wel?

Drinken bij Jezus is Zijn woorden lezen. Zijn waarheid indrinken. Ik ben een geliefd kind van God. Ik ben gered, vrij van oordeel.

Drinken is letterlijk: Zijn bloed drinken in de avondmaalswijn. Weten dat ik niet volmaakt ben, en dat ook niet hoef te zijn. Want Hij maakt mij volmaakt. Zijn bloed stroomt door mijn aderen.

Drinken bij Jezus is stil zijn. Luisteren. Voelen hoe Zijn aanwezigheid door mijn keel naar mijn hart stroomt. Dat is warm en ontspannend. En in de ontspanning vind ik herstel en nieuwe energie.

Het is waar: met Jezus kan ik bergen verzetten. Zonder Hem? Ik denk drijfzand: hoe harder ik worstel om boven te blijven, hoe dieper ik wegzak.

Dr ink jij regelmatig bij Jezus? Verlang je daarnaar?

Hoe houd je God in je leven?

Tue, 02 Mar 2021 12:47:12 GMT

Daar ben ik weer. Voor degenen die zich zorgen maakten na mijn vorige blog: zoals verwacht, gaat het weer goed met me. Bedankt voor jullie medeleven en gebeden!

De laatste tijd ontdek ik steeds dezelfde klacht: we missen de kerk. Ieder op zijn eigen manier. Elk karakter, elk persoon, heeft andere wensen en behoeften, en haalt iets anders uit een kerkdienst. Dat vind ik mooi, we zijn allemaal uniek en prachtig geschapen door God!

De een volgt trouw de streamingdienst van Rijnwaarde, de ander kijkt liever Mozaïek, weer een ander lukt het niet om een dienst te kijken, in de hectiek van het gezin en het verlangen naar een rustdag. Ik val in de laatste categorie, maak je geen illusies.

Een verlangen, diep van binnen, om God te ontmoeten

Waar mijn gedachten eindelijk op uitkwamen is dit: als er geen fysieke kerkdienst meer is, als er geen ontmoetingen in de kerk meer zijn, hoe houden wij God dan in ons leven? Zijn wij afhankelijk van de kerk om te kunnen geloven? Of is geloven een verlangen, diep van binnen om God te ontmoeten, te kennen, om Hem lief te hebben die groter is dan al het andere in ons leven? En wat heb je daarvoor over?

Ons leven is hectisch, dat is zeker: we zijn druk met werk, kinderen in huis, sporten (of in elk geval gezond blijven in coronatijd). En we laten ons daar makkelijk door meesleuren en ons opslokken. Maar hebben we niet geleerd dat God bovenaan moet staan? Boven onze man (Onze echtgenoten zijn ook fantastisch!! En laten heel veel zien wat onvoorwaardelijke liefde betekent!!), boven onze kinderen, boven onze vrienden, boven de sleur van ons leven.

Hoe is je relatie met God?

Er is niet één manier om God bovenaan te zetten. We zijn allemaal uniek, niet alleen in wat we uit een kerkdienst halen, maar ook in hoe we onze relatie met God inrichten. Maar hebben wij onze relatie met God wel ingericht? Of laten we het op onze beloop?

Ik denk dat deze tijd, waarin de kerk wat verder weg staat, het moment is om na te denken over onze relatie met God. Waar staan we eigenlijk? Als we er zelf iets voor moeten doen, er voor moeten vechten om onze relatie levend te houden, vechten we er dan wel voor? Of zitten we in de wachtkamer te wachten tot de kerk weer open gaat, en hopen we dan dat ons geloof nog altijd hetzelfde zal zijn?

Vechten

Vechten hoeft niet alleen hè. Als het je zelf niet lukt, zoek een maatje. Iemand om regelmatig mee te wandelen. Tijdens een wandeling kun je heerlijk ongedwongen over je geloof praten, een bijbeltekst bespreken, samen bidden. Ik noem maar een voorbeeld.

Als introvert vecht ik prima in mijn eentje. Ik probeer regelmatig bijbel te lezen en te bidden, stil te worden voor God. Ik heb ook een schrijfboekje erbij, om wat gedachten weg te schrijven die in me opkomen. Dat lukt me niet elke dag, maar wel minstens drie keer in een week. En ik vind het heerlijk (behalve als ik me depri voel, dan lijkt het alsof ik tegen een muur praat, maar volharden is ook een zegen). Even stilstaan bij het feit dat God er is. Nadenken over wat Hij tegen mij zegt, door de Bijbel, of een stukje dat ik lees in een boekje. Vertellen waar ik mee zit, vragen wat Hij tegen mij wil zeggen. Vrede ontvangen voor de dag.

Wachtkamer

Vervangen we dan een kerkdienst? Nee, een kerkdienst is onvervangbaar, in mijn beleving. In dat opzicht zitten we allemaal in de wachtkamer. Maar de vraag is: doen we iets of doen we niets in deze wachtkamer? Bereiden we ons voor op de tijd dat alles weer kan, of wachten we, en wachten we, en wachten we…

Hoe vecht jij om God in je leven te houden?

Terugblik op 2020

Wed, 10 Feb 2021 11:34:44 GMT

Martina's bewogen jaar...

Lieve vrouwen,
Ik had beloofd iets te delen over mijn tijd alleen. Het duurde even, ik moet me er altijd toe zetten om te gaan zitten en schrijven. Ik vind mezelf niet echt een schrijfster, ik praat liever. Daarnaast zijn alle computers tegenwoordig bezet in dit huis, waarschijnlijk wel herkenbaar. Mijn tijd alleen heb ik gebruikt om na te denken over het afgelopen jaar, wat heftig begonnen was met een borstoperatie. En ik heb me teruggetrokken in een Bed & Breakfast om tien dagen te vasten en te bidden.

Terugblik: borstkanker
Begin januari 2020 had ik mijn borstoperatie, nu alweer een jaar geleden. Toen hoopte ik dat ik over een jaar kon zeggen dat ik mezelf weer energiek voelde, dat het een goede keus was geweest wat ik had gedaan, en dat kon alleen de Heer weten. Ik moest het echt volledig bij Hem leggen en luisteren naar Zijn zachte stem. Daarop kan ik nu Amen zeggen en ik dank de Heer dat Hij mij altijd bijstaat en mijn Leidsman is.

Trots op mijn vrouwelijkheid
Ik had een voorstadium van borstkanker. Het eerste wat ze tegen me zeiden was: 'Je gaat er niet aan dood.' Nou, dat vond ik een troost. Maar de consequenties waren wel heftig, als vrouw helemaal. Er moest een groot stuk uit mijn borst gehaald worden waar de woekerende cellen waren. Ik kon kiezen uit wel vier soorten operaties. Dat vond ik echt moeilijk. Ik ben bij drie verschillende plastische chirurgen geweest. De eerste twee vond ik maar niks en ik dacht: ‘Nee!! Dit wil ik niet!’ Maar ja het
moest gebeuren. Soms dacht ik: 'Laat maar, ik doe of het er niet is.'

Even als vrouwen onder elkaar; waar ik altijd trots op was, waren mijn borsten. Ik zorgde altijd goed voor mezelf en nu zou een deel van mijn vrouwelijkheid afgenomen worden. En ja, ik ben al 46, dus wat maakt het uit? Voor mij maakte het uit.
Gelukkig kon ik rust ervaren, wetend dat er eens weer een nieuwe hemel en een nieuwe aarde komt.
Dat Hij alles weer nieuw maakt en heel, en dat we een nieuw lichaam krijgen dat volmaakt is en genezen. Nu zeg ik: ik ben genezen met een gebroken lichaam, maar straks heb ik een nieuw en volmaakt lichaam.

De juiste chirurg
De laatste plastisch chirurg die ik bezocht, was een hele goede. Eigenlijk had hij weinig poli-afspraken, maar ik kon nog een gaatje krijgen om langs te gaan. Deze arts was een hele kundige arts.
Ik kwam binnen en begon te praten, hij beschreef precies hoe ik me voelde. Ik wist: 'Dit is hem.'
Dat betekende dat ik een acht uur durende operatie moest ondergaan, ik vijf dagen plat op bed moest liggen en een lang herstel nodig had. Maar ik zou nooit meer aan die borst wat krijgen en hoefde ook niet bestraald te worden. Ze zouden de inhoud eruit halen en van mijn buikvet een borst maken.
6 januari 2020 was er een plekje voor de operatie. Dat was al vlot en ik was daar blij mee. Mijn doel was om 19 maart samen met Roel mee te kunnen gaan met een reis van onze gemeente naar Israël.

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest
Wie mij kent, weet dat ik een echte fan van Jezus ben, ik hou zoveel van Hem! Zijn Woord is zo levend en geeft zoveel houvast aan mijn leven, die van onze meiden en die van mijn man Roel (die er trouwens niet in gelooft, maar geloof ontvangt van God voor mij door hem heen. Ook al ziet hij dat zelf niet maar ik heel vaak wel). Zo heerlijk om te zien hoe God ook door hun dagelijkse leven werkt en ze ervan kunnen getuigen.

Die avond voordat ik geopereerd werd, stuurde Minke (onze dochter van 14) een liedje naar me en zei: ‘Mama, ik krijg hier altijd tranen van.’ Het was een nummer van Alisa Turner: Miracles. Dit nummer heeft veel indruk op me gemaakt en nog steeds krijg ik er tranen van.

Het diepste punt in mijn leven was het moment dat ik op de operatietafel lag en ik volledig overgeleverd was en nog bad: ‘In de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest!’

God van wonderen
Toen ik wakker werd aan het einde van de dag, was dat zo naar. Ik had een vreselijke pijn aan mijn arm. Op de intensive care werd ik een beetje aan mijn lot overgelaten. Ik kon niet bellen, moest roepen, terwijl ik helemaal suf was. Ook raakte ik steeds weg, wat heel naar voelde. Ik had steeds een vreselijk dorst, maar kon niets. Ik kon geen arm optillen en zat onder de draden en
infusen. De verpleegkundige moest ik bijna smeken om een slokje water. Ik huilde en dacht: ‘Heer, waar bent u?’

Ik voelde me bijna zoals Jezus aan het kruis. Ik kon nergens heen. In die donkere nacht ging steeds het liedje door mijn hoofd van Alisa Turner: ‘Miracles, I believe in You, You are the God of Miracles!!’
Ik riep: ‘Heer, U bent de God van wonderen, daar geloof ik in, 100%.’ Op een gegeven moment stond Jezus aan mijn bed en was Hij er. En wist ik: 'wat er ook gebeurt, Hij staat naast me en Hij is een God van wonderen!'

Genezen
Dankbaar ben ik voor al die mensen die voor mijn gezin zorgden toen ik er niet was, die eten kwamen brengen, de liefde en de kaartjes en bloemen. Dank voor mijn meiden en Roel, die er voor mij waren,
en mijn zus Alice, die zo dichtbij me was en me nog elke dag belt. Enorm dankbaar ben ik voor degenen die in die tijd voor mij en mijn gezin gebeden hebben. Fijn om
een gemeente te hebben die er voor je is, voor familie en vrienden.

Uiteindelijk kwam corona in ons leven en was ik, precies voordat het uitbrak, klaar met al mijn behandelingen. Omdat ik ook geen bestraling hoefde was ik genezen. Amen!!

Eind van het jaar 2020 kon ik alles weer aan en voor ik het wist, ging mijn leven gewoon weer door. Maar ik wil niet geleefd worden, maar me laten leiden door Mijn hemelse Vader. Me afvragen: 'Wat wil Hij voor mij en mijn gezin?'

2021: Wat gebeurt er?!
Nu is het januari 2021. Wat een jaar hebben we achter de rug. Af en toe denk ik echt: wat gebeurt er?! Wat is er met de wereld aan de hand? In welke tijd leven we?

Mijn ouders wonen in het zuiden van Brazilië. Ze worden ook al een dagje ouder. Ik wilde graag naar hen toe, even rust, tijd met hen en tijd met God. De meiden doen het thuis allemaal goed.
Iedereen kon aan het werk en Roel werkte al sinds maart thuis, dus die was er ook. Maar ik wachtte even af hoe het met het vliegverkeer was. Uiteindelijk ben ik niet gegaan, omdat ik dan ook nog in quarantaine zou moeten. Helaas. Ik hoop dat het me nog gaat lukken dit jaar.

Terugtrekken en genieten
Maar omdat ik toch vrij was dacht ik: 'Ik moet iets vinden om me even terug te trekken.' Begin januari zag ik dat er een tien dagen bidden en vasten cursus van Herman Boon startte. Dat kwam mooi uit voor mij, want precies die dagen had ik vrij en tijd gereserveerd voor God.

Ik had een supermooi Bed & Breakfast gevonden in Diever, kamer 7. Dicht bij het bos. Een mooie gastenkamer met keukentje en superontbijt (beetje jammer als je vast!). Roel vond het maar vreemd dat ik in mijn eentje weg wilde, niet dat het nou iets is wat ik altijd deed. Ik wilde alle ruis uit mijn hoofd, op Hem gericht zijn en Zijn plannen voor mijn leven en mijn gezin doorgronden. Me vooral niet laten leven.

Bij de B&B aangekomen, was het ineens echt stil… heel stil. Heerlijk als je daarvan houdt. Je kon een hottub huren, daar heb ik dan ook gebruik van gemaakt in dit winterse weer en met schaapjes als uitzicht.

Frouke, mijn oudste vriendin sinds mijn zesde, ging een nachtje mee. We hebben een bijzondere vriendschap, al ruim 40 jaar, waarin we in het geloof nog precies hetzelfde staan, mogen groeien en van elkaar leren. Samen bidden, de Bijbel lezen, wandelen en genieten.

Wordt ons leven weer normaal?
Daarna was ik alleen, en dat was echt alleen, want ik zag niemand. Er waren geen winkels open. De tv had ik al snel uitgezet, alleen maar nieuws over corona. Daar had ik geen zin in. Dus ik was stil geworden en in mijn Bijbel gaan lezen. Ik was beland in Matteüs. Ik nam het door in stilte en luisterde echt naar de tekst, en dacht: 'Het lijkt wel of we in die tijd leven.' Vragen die door mijn hoofd speelden waren: 'Gaat het leven hier op aarde echt weer zo worden als voorheen? Gaat het vaccin ons leven weer volledig normaal maken? Moet ik me als christen wel laten vaccineren?' En ja, daar heeft iedereen een mening over. Wat geloof je? De media? De christenen die er fel tegen zijn? Alles wat artsen zeggen? Is het grote onzin allemaal, zijn het complottheorieën? Een hele warboel, vind ik. En daarin wil ik vooral heel dicht bij God blijven die het écht weet. Hij geeft antwoord als we erom vragen.

Ontmoeting in het bos
Ik moet wel zeggen dat ik minder goed sliep in mijn eentje. Het was zo stil, dat ik gelijk wakker werd als ik wat hoorde. Van de prachtige bossen daar heb ik heerlijk genoten. Wel spannend, want in mijn eentje het bos in gaan, vond ik niet gelijk fijn. Het was heel mooi, maar ik dacht: 'Kom ik er zelf
wel weer uit? Uiteindelijk ben ik een vrouw tegen gekomen die precies de weg wist en me een prachtige omgeving liet zien. Ze moest haar verhaal even kwijt, ondertussen heb ik natuurlijk geprobeerd te evangeliseren. Maar ik ben vooral alles over veganisten te weten gekomen;-) Ze had veel psychische klachten en ik heb voor haar gebeden in stilte. Ik hoop dat ze de rust ervaarde die ik haar zo graag gun.

De locatie van kamer 7 en de service waren geweldig, stijlvol met mooie spulletjes.
Vooral in deze lockdown, geniet je nog meer van de ruimte en de service.

God spreekt in de stilte
Ik was stil, en om mij heen was het ook stil. Ik vastte. En toen ging de Heilige Geest tot mij spreken. Het wordt stil!
Wat het meest indruk op me maakte was dat in de tijd van Matteüs zo ontzettend veel wonderen gebeurden door Jezus, ongelooflijk, achter elkaar door. Precies voordat hij gekruisigd zou worden,
kwamen er veel mensen bij Hem en zij werden genezen: blinden konden weer zien, kreupelen weer lopen. De gebroken mensen wisten precies waar ze moesten zijn en volgden Jezus.

Wat ik besefte is dat Jezus erop aanstuurt dat wij dit ook gaan doen, want Hij heeft Zijn Heilige Geest achtergelaten in ons, zodat wij het van hem over konden nemen op deze aarde.

Ik hoop en bid dat we, in een tijd waarin deze aarde schudt, onze houvast hebben bij Hem en dat we steeds meer wonderen gaan zien.

Wat was het fijn om even alleen te zijn!

Zomernacht

Mon, 08 Feb 2021 12:06:53 GMT

Kristen Hannah

Zomernacht, Kristin Hannah

Eigenlijk wilde ik jullie Firefly Lane (Nederlandse titel: Wie naar de sterren grijpt ) aanbevelen, aangezien de serie van dit boek 3 februari op Netflix verschijnt. Maar toen ik me ging verdiepen in dit boek (jaaaren geleden gelezen), bedacht ik me dat ik nog een veel mooier boek ken van Kristin Hannah. Dus Firefly Lane moet je gewoon lekker op Netflix kijken :).

Zomernacht las ik ook jaren geleden, in het Nederlands. Later pikte ik regelmatig boeken op in de bieb bij de Engelse afdeling, en nam ik ongemerkt dit boek voor de tweede keer mee, met de titel Night Road . En ook toen was ik weer helemaal verslingerd aan dit boek!

Van de cover

Lexi en Mia worden hartsvriendinnen vanaf de dag dat ze elkaar op de middelbare school tegenkomen. Lexi woont bij haar tante op een woonwagenpark. Mia komt uit een stabiel, rijk gezin. Lexi valt als een blok voor Mia's populaire tweelingbroer Zach. Ze had nooit verwacht dat hij haar ook leuk zou vinden. De drie jonge mensen worden onafscheidelijk.

Op de terugweg van hun eindexamenfeest gaat het mis. Ze krijgen een auto-ongeluk. Lexi neemt onder grote sociale druk alle schuld op zich en belandt in de gevangenis. Daar bevalt ze van een dochtertje, Grace, dat ze moet afstaan. Jaren later keert Lexi, ouder en wijzer, terug in de maatschappij. Ze gaat onmiddellijk op zoek naar Grace.

Wat maakt dit boek zo bijzonder?

Dit boek is een combinatie van coming-of-age, zoals dat heet, en het oprapen van de brokstukken van je leven jaren later. We leren eerst de drie vrienden goed kennen, leven met hen mee, zien de dynamiek tussen de drie. Kristin weet dit fantastisch te beschrijven. We kijken mee in de gedachten en gevoelens en zien welke keuzes de drie maken en waarom. Ook de moeder van Mia en Zach en haar overwegingen zijn ons bekend. Een ding weten we zeker: iedereen handelt met de beste bedoelingen. Maar we voelen wel aan dat er uiteindelijk iets helemaal mis gaat.

Kristin vertelt ons niet direct wat er gebeurt, hoe het ongeluk precies ging. Maar het hartverscheurende verdriet, geloof me, je houdt je ogen niet droog. De pijn die alle betrokkenen voor de rest van hun leven met zich meedragen.. Eén keuze verandert hun hele leven.

Buiten de bevalling om, staat Lexi’s leven stil in de gevangenis. Ze geeft Grace aan haar vader, omdat zij zelf niet voor haar kan zorgen. Met de belofte dat ze zich nooit met Grace zal bemoeien.

We zien hoe het intense verdriet het leven en de relaties van de ouders van Zach en Mia beïnvloeden. Vooral de moeder worstelt om haar hoofd boven water te houden. Wóedend is ze op Lexi.

Dan komt Lexi uit de gevangenis, ze wil Grace zien, weten dat het goed met haar gaat. En dan verder gaan met haar leven. Maar als ze ziet dat het helemaal niet goed gaat met Grace, kan ze niet weg. Maar de moeder van Zach en Mia kan haar niet uitstaan, Grace mag ze eigenlijk niet ontmoeten, de vader van Grace weet ook niet goed wat hij met Lexi aan moet.

Is er nog plaats in hun leven voor vergeving en toenadering? Of zijn hun levens voor altijd verwoest?

Zet de doos met tissues maar klaar!

Hoewel er veel pijn en verdriet in dit boek zit, zijn er ook momenten van liefde en hoop. Zoals het echte leven ook is.

Christelijk?

Kristin Hannah is wel christelijk, maar schrijft geen uitgesproken christelijke boeken. (Niet zoals de romans waarbij niet alleen de hoofdpersonen elkaar moeten vinden, maar ook hun geloofsissues moeten overwinnen. Waardoor er veel ruimte is om een boodschap over te brengen over vergeving, je geliefd weten door God etc.)

Nee, Kristin Hannah laat ons het leven zien zoals het is. Het is menselijk om verkeerde beslissingen te nemen, zoals dat Lexi ongetrouwd een kind krijgt. Of dat de drie in een ernstig auto-ongeluk belanden.

Het boek laat ook zien dat dit onder andere komt door de situatie waarin de drie vrienden zich bevinden. Hoe groot het effect is van de manier waarop de ouders van Zach en Mia met hen omgaan. Met de beste bedoelingen.

Boek bestellen?

Wil je het boek bestellen? Dit kan door HIER te klikken.

Verfilmingen

Firefly Lane is dus een serie op Netflix geworden. Op dit moment wordt ook het boek The Nigthingale ( De Nachtegaal in het Nederlands) verfilmd. Dus als die uitkomt, zal ik daar zeker ook een boekreview van geven. Ook dat boek is een echte parel!

Grijze wolk

Sun, 07 Feb 2021 14:18:08 GMT

Het is wat het is...

Ik ben toch even achter mijn laptop gekropen. Ik moest dit even schrijven. Misschien bemoedig ik even niemand met dit blog, maar het is wat het is. En ik ben echt niet op zoek naar medelijden, medeleven, of welke vorm daarvan dan ook. Soms is de realiteit gewoon de realiteit.

Hoe deze lockdown mij nekt

Dit blog wilde ik natuurlijk 15 januari geschreven hebben. Maar dankzij de lockdown en alle gevolgen daarvan, lukte mij dat niet. Constant die kinderen om mij heen, ik kon geen moment rust vinden om hiervoor te gaan zitten. Uiteindelijk zat ik te wachten tot ik zover was om een opbeurend verhaal te vertellen, een opsteker in deze moeilijke tijd, een liefdevolle boodschap van de Vader, zoiets.

Vandaag bedacht ik me dat dit er misschien gewoon even niet in zit. En dat dat ook oké is.

Dus dit blog is voor alle mensen voor wie ‘dit’ een feest van herkenning is. En ook voor alle mensen die dit eigenlijk niet begrijpen.

Ik schrijf dit niet zodat jullie me plat zullen bellen, bedelven onder lieve kaartjes en opnemen in jullie vurige gebeden. (Dat mag natuurlijk allemaal wel, maar dat is niet wat ik zoek met het schrijven van dit blog.)

‘Dit’

‘Dit’ is een zware wolk van verdriet die in mijn borstkas hangt. Een grijze wolk die maakt dat ik liever zou huilen dan eten op tafel zetten. Dat de gedachte aan de trap oplopen naar de wasmachine op zolder een onmogelijke opgave lijkt. ‘Dit’ is weten dat de tranen achter mijn ogen drukken, maar niet naar buiten komen.

Zwelgen in zelfmedelijden, zouden sommigen het noemen.

‘Dit’ is een gevoel van uitzichtloosheid in mijn monotone bestaan. Elke dag hetzelfde. Dezelfde kinderen, hetzelfde huiswerk, hetzelfde huishouden. Altijd weer eten koken, wasjes draaien, was opvouwen, vaatwasser uitruimen. Tussen dezelfde muren met dezelfde mensen om mij heen. Ik zou eruit willen breken, maar naar welke leuke activiteit zou ik kunnen gaan?

Dit gaat voorbij

De sombere wolk is geen vreemde voor mij. Al in mijn tienertijd leerde ik hem kennen. Toen was het een zware wolk die zwaarder werd, en zwaarder, en zwaarder. Tot hij niet meer kon, ik niet meer kon. Dat waren zware tijden.

Inmiddels ken ik de wolk wel een beetje. En kan ik met het laatste restje nuchterheid dat ik bezit, zeggen: hij gaat voorbij. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar misschien wel volgende week. Het gaat goedkomen.

En hoewel ik gek word van al die huiselijke verplichtingen waar mijn leven uit bestaat, zorgen zij er ook voor dat ik niet dagen achtereen in mijn bed naar het plafond lig te staren. Ze houden me op de been. Want ik móet. Mijn kinderen hebben mij nodig.

Het ene been voor het andere

De ene dag is beter dan de andere. Gisteren heb ik me helemaal opgetut: jurkje aan, make-upje op, leuk kapsel. Even gewandeld met de buurvrouw om de grijze wolk te verjagen (we liepen in de stromende regen, maar het hielp toch). Even naar de winkel geweest. En Mark was de hele dag thuis, dat helpt ook.

Vandaag sta ik er weer alleen voor. Sta ik weer te bijna-janken achter het aanrecht, terwijl ik mezelf dwing een gezonde lunch klaar te maken. (Ik moest wel, de sojabonen gingen bijna over datum.) Ik post een berichtje op Facebook om te laten zien hoe aantrekkelijk een gezonde lunch eruit kan zien, misschien inspireer ik nog eens een ander met zo’n lekkere voedzame maaltijd. En zo zie je maar weer, denk ik dan, dat een foto op Facebook werkelijk niets zegt over hoe iemand zich voelt. Dat zijn twee heel verschillende zaken.

Schaduw

Ik houd me vast aan de gedachte dat de grijze wolk al tijden niet meer zo lang op bezoek is geweest, en dat hij zo zwaar was. Over all gaat het dus stukken beter met mij. Het is jaren geleden dat ik op mijn bed lag, naar het plafond te staren, en dacht: wie zou mij missen? Wat doe ik er eigenlijk toe? Zou Marks leven niet makkelijker zijn zonder mij? (Moet ik niet aan hem vragen, dan staat hij naast me te huilen omdat hij echt niet zonder mij kan.)

Geloof me: als de grijze wolk op bezoek komt, kun je echt niet zien hoe waardevol je bent. Je kunt het weten met je verstand, maar de grijze wolk overschaduwt al je gevoelens.

Dichterbij dan ooit

Het vervelendste vind ik eigenlijk wel dat de grijze wolk ook tussen mij en God in hangt. Ik zie hem even niet zo goed, ervaar hem even niet zo goed. De plek waar ik de meeste troost en bemoediging, en hoop, kan vinden, lijkt verder weg dan ooit. Maar ook daarvan weet ik: als de grijze wolk weer optrekt, zal ik ook God weer beter zien. En ook al zie ik hem nu even niet zo goed, hij ziet mij nog steeds even scherp. Misschien is hij wel dichterbij dan ooit.

Aan alle mensen die zich ook even knock-out geslagen voelen door hoe hun leven er nu uitziet. Misschien is God wel dichterbij dan ooit..

De vrouw des huizes

Tue, 05 Jan 2021 13:50:33 GMT

Laura Frantz

Van de cover:

1783. Tot vreugde van Sophie Menzies, die financieel aan de grond zit, is de Amerikaanse Revolutie eindelijk voorbij. Als haar buurman generaal Seamus Ogilvy terugkeert naar Tall Acre, hoopt ze dat er betere tijden zullen aanbreken. De generaal is nu weduwnaar en naarstig op zoek naar een moeder voor zijn dochtertje. Gezien haar situatie, stemt Sophie in met Seamus' huwelijksaanzoek en voor even lijkt dat de beste oplossing voor allebei. Maar als, zonder waarschuwing, een vrouw opduikt die een geschiedenis met de generaal heeft, wordt het geluk van de kersverse familie sterk op de proef gesteld.

Laura Frantz

Het nieuwe jaar wil ik weer openen met een van mijn geliefde auteurs. Afgelopen maand las ik Een ongewone vrouw , het laatst uitgebrachte boek van Laura Frantz. Dat boek viel me helaas wat tegen, ik vond het te weinig vernieuwend na De pioniersdochter en In het fort van de kolonel . Zeker, Laura Frantz beschrijft weer allerlei nieuwe dingen over het leven in en rond de forten en de onrust tussen indianen en kolonisten, maar voor mij was het toch meer van hetzelfde.

Nee, als ik jullie een aanbeveling doe, wil ik wel met een pareltje komen. En dat was dan weer lastig kiezen, want de driedelige serie De Ballantyne Kronieken is mooi (want: koppige Schotten!), Terug naar de Rode River is fantastisch, ik houd wel van die reizen door de wildernis met alle cultuurverschillen tussen een indiaan en een pionier. Keuzes, keuzes, keuzes. Uiteindelijk koos ik voor dit boek, De vrouw des huizes , dat net weer een tikje anders is dan de ruige pioniersverhalen in Kentucky.

Verstandshuwelijk

Stiekem (nu niet meer zo stiekem ;)) heb ik namelijk een zwak voor romans met een verstandshuwelijk erin. Een verstandshuwelijk in een roman is namelijk alleen interessant als er heel veel spanning en afkeer is aan het begin van het huwelijk, wat pas in de loop van de tijd verandert in toenadering en een liefde die langzaam op begint te vlammen. De een heeft op een gegeven moment door dat hij verliefd is op die ander, maar ja, ze hadden een platonische relatie afgesproken dus hoe laat je merken dat je de relatie wilt veranderen? Op een gegeven moment denkt de ander hetzelfde en dan is het als lezer smullen terwijl je afwacht hoe ze erachter gaan komen dat ze allebei op meer hopen…

Genoeg spanning in zo’n verhaal dus.

Met een twist

Dat alles zit in De vrouw des huizes, maar er is een derde kink in de kabel die de situatie op scherp zet. (Ik vergeet nog even te zeggen dat ik ook van weduwnaars met dochtertjes houdt in boeken, dat vind je ook in deze roman :) ) Iemand heeft het gemunt op dochtertje Lily Cate en als dat verhaal tot zijn hoogtepunt komt, staat het huwelijk van Seamus en Sophie ook op losse schroeven. (En ze hadden net ontdekt dat ze elkaar hun liefde wilden verklaren.) Hoe loopt dat af?

Laura Frantz weet altijd de omgeving en sfeer van de tijd goed neer te zetten. Waan je met deze roman dus helemaal in het naoorlogse Virginia eind 18e eeuw. Vol romantiek en.. intrige.

Te leen bij de bibliotheek (je kunt tijdens de lockdown gewoon reserveren en afhalen), te leen als ebook bij de bibliotheek en ook te vinden in Kobo Plus.

Vertrouwt God mij?

Mon, 04 Jan 2021 11:08:29 GMT

Hij is mijn dienaar. Ik kan hem helemaal vertrouwen

Vertrouwen

Maar met Mozes doe ik dat anders. Hij is mijn dienaar. Ik kan hem helemaal vertrouwen. (Numeri 12:7, BGT)

Ik las dit en ik dacht: kan God mij eigenlijk wel vertrouwen? En als ik denk dat hij me niet kan vertrouwen, betekent dit dan dat ik mijzelf niet vertrouw? En zegt mijn gebrek aan vertrouwen in mezelf iets over mijn gebrek aan vertrouwen in God?

Vertrouwt God mij?

In Numeri 12 lezen we dat Mirjam en Aäron jaloers zijn en kritiek geven op Mozes. Wie zegt dat Mozes zo bijzonder is? God spreekt toch ook met Mirjam en Aäron? En ze beschuldigen Mozes dat hij doet alsof hij beter is en meer is dan zij. ‘Maar Mozes was juist een heel bescheiden man.’ (Numeri 12:3)

God zegt: ‘Tegen jullie spreek ik in dromen en raadsels, maar tegen Mozes spreek ik direct, face to face. Want ik kan hem helemaal vertrouwen.’

Als ik mezelf met iemand moet vergelijken, dan zouden het Mirjam en Aäron zijn, zeker niet Mozes. Ik ben feilbaar. Jaloers. Ik beschuldig mensen onterecht. Wantrouwend, snel kwaad.

De grap is natuurlijk dat God Mozes volledig vertrouwt, terwijl Mozes echt niet altijd het juiste deed. Denk maar aan de keer dat hij met zijn stok op de rotsen sloeg om water te krijgen, terwijl God had gezegd dat hij tegen de rots moest spreken.

Desondanks: God vertrouwde Mozes.

Dankzij Jezus’ komst geloof ik dat wij onszelf met Mozes mogen vergelijken. God spreekt direct tot ons. Soms in dromen en raadsels, maar soms ook helder en duidelijk. Jezus’ komst heeft Gods vertrouwen in ons hersteld. Zijn wij nu volmaakt? Nee. Maar wel vertrouwenswaardig.

Dus: kan God mij vertrouwen? Nee. Vertrouwt hij mij desondanks? Ja. God vertrouwt ook mij. Niet omdat ik zo’n goed mens ben en alles goed doe. Maar omdat hij ervoor kiest om mij te vertrouwen. Hij kiest ervoor om met mij te spreken. Hij kiest ervoor om in mij en door mij heen te werken.

En daarmee ben ik niet meer dan u of jij. Want hij kiest ervoor om al zijn volgelingen te vertrouwen. Ook u of jij.

Zelfvertrouwen

Oké, dus God vertrouwt mij, ondanks mijn onvolmaaktheid, ondanks mijn onbetrouwbaarheid. Na God kent niemand mij beter dan ikzelf. En geloof me: mij kun je echt niet vertrouwen. Ik beloofde om elke 15e van de maand een blog aan te leveren voor LightUp en dit is niet de eerste keer dat ik de deadline niet heb gehaald. Om maar een voorbeeld te noemen.

God is blijkbaar zo gek dat hij ervoor kiest om mij ondanks alles toch te vertrouwen. Hij kent mij door en door, hij weet wat hij van mij kan verwachten (en wat niet).

Misschien is het tijd om er ook voor te kiezen om mijzelf te vertrouwen. Ik ken mijzelf goed, dus weet ik wat ik van mijzelf kan verwachten en wat niet. Als ik eerlijk ben naar mijzelf toe, wek ik de juiste verwachtingen bij mezelf en bij anderen. Zou dat niet het begin zijn van zelfvertrouwen?

Hoe mooi dat God ook hierin ons voorgaat. Eerst vertrouwt hij ons. Dan vraagt hij of wij het aandurven onszelf te vertrouwen.

En, vertrouw jij jezelf?

Vertrouw ik God?

Ik heb nogal de neiging om de onvolmaaktheden van anderen en van mezelf te zien. Dan heb ik een gezellige kerst gehad, maar onthoud ik vooral dat de meiden ruzie hebben gemaakt tot slaan en schoppen toe. Dat blindstaren op het negatieve, weerhoudt me om gemakkelijk anderen te vertrouwen. Meestal denk ik: je zult zien dat ze elkaar weer gaan schoppen / je zult zien dat de ander het vergeet / je zult zien dat hij later is dan gezegd.

Hoewel er weinig aan te merken valt op God, heb ik ook moeite om hem te vertrouwen: je zult zien dat hij hele andere plannen heeft met mij dan ik.

Zo dacht ik laatst na welke moeilijke vraag ik liever niet aan God zou stellen, uit angst voor het antwoord. Die vraag is: hoe lang zou ik mogen genieten van al het moois dat God mij heeft gegeven? (Je zult zien dat hij het allemaal een keer afpakt.)

Ik geloof dat God van ons een volledige en totale overgave vraagt. Een moeilijke situatie overgeven vind ik niet zo moeilijk. Slecht is het al, het kan alleen maar beter worden. Maar: ons mooie huis, onze financiële zekerheid, onze gezondheid, ons gezin (ik kan echt niet zonder Mark en mijn meisjes). Hoe kan ik al dat mooie overgeven aan God? Misschien mag ik het allemaal tot aan mijn dood houden, misschien ook niet. Hoe kan ik erop vertrouwen dat wat er ook gebeurt, God weet wat ik nodig heb? Dat zijn liefde meer is dan alles wat ik van hem krijg?

Ja, ik geloof dat God het beste met mij voorheeft, dat als mooie dingen wegvallen, zijn liefde en nabijheid er altijd zijn. En toch.. tegen God zeggen: hier is mijn huis, mijn gezin, mijn gezondheid, mijn financiën, niet mijn wil, maar uw wil geschiedde.

Durf jij dat te zeggen? In overgave, met jouw hand in Gods hand, het nieuwe jaar in gaan?

Heer, alles wat ik ben, alles wat ik heb, ook in 2021 is het van u. Ik vertrouw u. Uw liefde, uw wijsheid, uw nabijheid. Geef mij elke dag de moed om alles wat ik heb en alles wat ik ben, aan u over te geven. Omdat ik u vertrouw. Amen.

De put

Wed, 25 Nov 2020 12:42:52 GMT

kijk ik naar beneden en zie ik slechts misère, of kijk ik omhoog en laat ik me optillen naar Gods licht?

De afgelopen maand heb ik in mijn journal meerdere keren over de put geschreven, elke keer komt dit beeld weer bij me terug. De vraag is: kijk ik naar beneden en zie ik slechts misère, of kijk ik omhoog en laat ik me optillen naar Gods licht?

Wat is jouw basishouding?

Het beeld - de put

Ik zit diep in de put zonder water. Het is donker. De muren komen op me af, drukken me neer, verstikken me. Ik zit ineengedoken op de koude grond. Zie alleen zwart, de kille bodem. Ik kan niet opkijken.

En toch weet ik.. daar boven, in de opening van de put, staat Jezus, en zijn Licht schijnt naar binnen. Ik hoef alleen maar op te kijken om hem te zien. En als ik hem zie, de warmte van zijn Zon op mij laat schijnen, dan word ik weer warm, kan ik weer bewegen, vind ik vrede, intens geluk. Als ik opkijk en naar zijn Licht kijk, trekt hij mij aan, zoals de zon de planeten aantrekt. Als een magneet trekt hij mij omhoog, terwijl ik in zijn ogen kijk. Maar kijk ik weg, dan verliest de Zon haar kracht op mij en stort ik weer naar beneden.

Het enige wat ik moet doen is opkijken, op Jezus zien. Me door hem laten leiden. Jezus als mijn kompas, mijn raadsman, mijn Liefde, mijn schuilplaats, mijn veilige haven .

Gods Licht

‘Praat met Mij over de dingen waar je je zorgen over maakt. Laat het Licht van Mijn Aanwezigheid op je zorgen schijnen zodat je de weg vooruit kunt zien. Datzelfde Licht troost en geeft je kracht als het je diepste wezen doordrenkt.

Til je handen op in vreugdevolle aanbidding, terwijl je Mijn zegeningen vrij door je heen laat stromen.

Ontspan terwijl Ik je zegen met vrede.’ (Jesus Always, 27 oktober, eigen vertaling)

‘Maak je geen zorgen. Maak geen onnodig gedetailleerde planningen. In plaats van staren in de onbekende toekomst: wees gericht op Mij gedurende je dag. Blijf in communicatie met Mij. Laat Mijn Gids je op jouw pad houden.’ (Jesus Always, 1 november, eigen vertaling)

Angst, zorgen maken is een signaal om God te zoeken. Niet om te gaan piekeren en je problemen te proberen doorgronden. Maar God zoeken. Hij geeft rust in de storm.

Op de bodem van de put

Vader, vandaag ben ik gebroken. Ik ben weer het meisje diep in de put. Op de koude kleigrond, diep bedroefd, voorovergebogen in een foetushouding. Mijn tranen versmelten met de al natte bodem. Waar vind ik kracht om op te kijken, Heer? Ik zie slechts schaduwen van takken die angstaanjagend bewegen over de vloer. Takken die mij proberen te grijpen. Het is maar een schaduw, dat weet ik, en toch ril ik van angst.

Hoe kom ik hiervan bevrijd? Verlos mij Heer.

Het water staat tot aan mijn lippen.

Wanneer zal ik opkijken en uw Licht zien? Me op laten trekken door de kracht van uw Licht?

Wat houdt mij tegen?! Als het Licht zo goed is en zo warm en zo fijn, waarom zit ik dan in mijn misère op de bodem van deze put, mijn angsten te voeden met angstaanjagende schaduwen?

Bevrijd mij Heer. Ik kan het niet.

De kracht van Jezus’ Naam

Jezus’ Naam heeft macht. Jezus heeft autoriteit. Zijn naam is de enige naam op aarde die redding biedt.

Op mijn kantoor hangt een briefje: The name of the Lord is a strong tower; the righteous man runs into it and is safe (Spreuken 18:10). Die herinnering heb ik dagelijks nodig! Ik ben veilig, want ik geloof in de macht van de naam van Jezus!

Als tiener maakte ik een moeilijke periode door. Op een gegeven moment was ik op mijn kamer, en voelde ik dat de duivel er was. Hij zat onder mijn bureau en ik zat op mijn bed. Ik was bang. Doodsbang. Ik wist maar één ding: de duivel vlucht voor de naam van Jezus! Dus ik prevelde: ‘Jezus Christus is de Zoon van God. Jezus is de Zoon van God. Jezus.’

En Jezus joeg de duivel weg en gaf mij vrede.

Zo’n intense ervaring en toch blijf ik dagelijks zelf worstelen met mijn problemen! Terwijl ik uit eerste hand weet dat Jezus’ Naam vrede brengt!

Op Jezus zien

Laat mij op U zien. U in uw ogen kijken. Alleen op u gericht. Alles vervaagt, slechts u en ik. Niemand anders. Dit is waar mijn leven om draait. U en ik. Licht, Liefde.

Het is zoveel makkelijker om me over te geven aan de zwaartekracht en me vast te laten plakken aan de modderige, zuigende grond waar ik op rust.

Maar Jezus’ Naam heeft macht. Als ik niet op kan kijken, zodat mijn ogen zich kunnen vullen met Licht en Liefde, zodat ik opgetild kan worden om me te laten omhelzen door de warmte van de Zon, als ik niet op kan kijken om dat geschenk aan te nemen, hoef ik slechts Jezus’ Naam te noemen. Jezus. Til mijn hoofd op. Jezus, geef mij kracht om mijn hoofd op te tillen. Jezus, laat mij opkijken in uw Licht. Jezus.

Kijk jij in de ogen van Jezus, omhuld door zijn Licht?!

Labyrint

Wed, 04 Nov 2020 09:21:14 GMT

Een wandeling door het labyrint als metafoor

Deze maand beveel ik een boek aan vol spanning en natuurlijk romantiek: Labyrint van Kristen Heitzmann.

Van de achterflap:

Tessa Young is een succesvolle tuinarchitect gespecialiseerd in de aanleg van labyrinten. Een onsympathieke oud-collega roept haar hulp in: op een eeuwenoud landgoed zijn resten van een labyrint aangetroffen. Hoewel Tessa pijnlijke herinneringen heeft aan haar oud-collega, voelt ze dat ze deze klus aan moet nemen. Al snel merkt ze dat er materialen verdwijnen en dat er sprake is van sabotage. Wie zit hierachter? Dan wordt Tessa's oud-collega 's nachts neergestoken. Met gevaar voor eigen leven gaat Tessa op zoek naar antwoorden.

Puzzels

Dit boek is een mooie combinatie van thriller en roman. Daarnaast zit er ook een sterk psychologisch aspect in dit boek.

Voortdurend worden de personages in het boek, maar ook wij als lezer, geconfronteerd met puzzels. Tessa worstelt met nachtmerries en mist herinneringen door een traumatische gebeurtenis in haar jeugd. Ze heeft dan ook een directe lijn met haar psycholoog.

Daarnaast lijken er bovennatuurlijke dingen te gebeuren: spullen verdwijnen en ’s nachts staat ‘het’ in Tessa’s slaapkamer. Als oud-collega Smith ’s nachts wordt neergestoken en verdwijnt, gaat Tessa in de stromende regen naar hem op zoek. Vanwege dit griezelige en regenachtige aspect, vind ik dit boek perfect voor herfst en halloween.

Labyrint

Kristen Heitzmann werkt het thema van het labyrint goed uit in haar boek. Wat is het en welke rol speelt het labyrint als metafoor in het leven van de hoofdpersonen? Ondertussen zijn Tessa en Smith druk bezig om het labyrint te herstellen op een verlaten landgoed.

Voor Tessa betekent het labyrint ook een manier om genezing te vinden. Voor haar is de beeldspraak van de wandeling door het labyrint ook de zoektocht naar God.

Verloren herinneringen

Uiteindelijk draait het boek om Tessa en de traumatische gebeurtenis in haar jeugd. De nachtmerries, de vage herinneringen, de gesprekken met haar psycholoog. Alle plotlijnen komen samen als dit mysterie ontknoopt wordt. Daarom vind ik de Engelse titel ‘The Edge of Recall’ eigenlijk beter passen bij dit boek dan ‘Labyrint’.

Romantiek

En laten we Smith niet vergeten. De oud-collega waar ze eigenlijk niet mee wil samenwerken. Maar omdat het om een oud labyrint gaat dat opgeknapt moet worden, kan ze de verleiding niet weerstaan. De gesprekken tussen Smith en Tessa zijn meestal nogal verhit. Langzaam kom je erachter wat er zich in het verleden heeft afgespeeld tussen die twee, zowel vanuit het perspectief van Tessa als vanuit Smiths perspectief. Kunnen Tessa en Smith elkaar vinden, tussen alle drama van het boek door?

Dit boek speelt continu met de illusie en de realiteit, waardoor de wereld waarin we terechtkomen surrealistisch aan doet. Ideaal om bij weg te dromen op deze herfstige dagen!

Verkrijgbaar:

Als ebook te koop en gratis bij een Kobo Plus abonnement.

Bij de bibliotheek kun je dit boek reserveren voor €1.

P.S. Het is een echte pageturner, dus reken erop dat je nergens anders aan toe komt als je eenmaal begonnen bent! ;)

De brug naar het eiland

Mon, 12 Oct 2020 14:31:32 GMT

Auteur: Julie Klassen

Ik houd van de boeken van Julie Klassen, omdat ze altijd de Regencysfeer goed weet neer te zetten. De verhoudingen tussen de verschillende aristocratische standen, de omgangsvormen die toen in de verschillende lagen van de bevolking gebruikelijk waren: samen schilderen ze een romantisch beeld. Julie Klassen doet daar ook altijd een mysterie bij wat de situatie op scherp zet en de loop van het verhaal sterk beïnvloedt.
Heb je dus zin om weg te dromen naar de Engelse aristocratie van 200 jaar geleden, dan zit je met dit nieuwe boek van Julie Klassen helemaal
goed!

Waar gaat het verhaal over?
(Tekst overgenomen van de achterflap)

Isabelle woont op Belle Island: een afgelegen eiland in de rivier de Theems. Een wereld op zich, waar Isabelle zich veilig voelt. Maar een terugkerende droom over een moord houdt haar uit haar slaap. Of is het een herinnering? Isabelle weet niet meer wat ze moet geloven, zeker niet wanneer ze te horen krijgt dat iemand die zij vertrouwde in Londen is vermoord. Advocaat Benjamin Brooker onderzoekt de mysterieuze moord en komt terecht op Belle Island. Zijn voornemen om nooit meer een knappe vrouw op haar woord te geloven, wordt meteen op de proef gesteld als hij Isabelle ontmoet, hoofdverdachte in de moordzaak. Zij beweert dat ze het eiland al in geen tien jaar heeft verlaten, maar kan hij haar geloven? En wat moet hij met de gevoelens die hij voor haar begint te ontwikkelen?

Romantiek en Agatha Christie
Naast de romantiek die bij een echte Regency-roman hoort, vind je in ‘De Brug naar het eiland’ ook een moordmysterie, en de zoektocht naar
wie het heeft gedaan. Allerlei vermoedens passeren de revue en zelfs Isabelles bijdrage blijft lang een groot vraagteken. Nu houd ik ook erg van Agatha Christies ‘who-dun-it’-boeken, dus ik heb van dit mysterie gesmuld! Als lezer word je steeds weer op het verkeerde been gezet en misschien was je eerste vermoeden wel juist, of toch niet? Ik bleef van gedachten veranderen! De ontknoping zat dan ook vol verrassingen. En natuurlijk: vol romantiek!

Historische roman
Als ik een historische roman lees, wil ik ook wat meer leren over de tijd en het land waar het verhaal zich afspeelt. Ook daarvan zit genoeg in dit boek. De gewoontes uit die tijd en de omgeving komen voldoende aan bod. Er zijn historische romans die wat meer uitweiden over de historische gebeurtenissen die ten tijde van het verhaal plaatsvinden. Dat vind je in dit boek niet zo terug.

Isabelle en Benjamin
Beide hoofdpersonen zijn goed uitgewerkt in dit boek. Isabelles angst om het eiland te verlaten wordt op een geloofwaardige manier gepresenteerd, en ik leefde erg met haar mee. Ze is een lieve en zorgzame vrouw en ik wilde net zo graag als zij dat ze vrijgesproken zou worden voor de moord! Benjamin vecht tegen zijn eigen demonen. Eigenlijk wil hij helemaal niet reizen, maar toch gaat hij op weg naar Belle Island. Hij is erg meelevend en trouw, ook naar zijn baas toe. Al gauw bewondert hij ook Isabelles persoonlijkheid. Maar wat moet hij daarmee als hij haar ook wantrouwt? Wat als ze hem probeert af te leiden met haar vriendelijkheid, terwijl ze een moord probeert te verdoezelen? (Het hele boek lang wilde ik tegen hem zeggen: ze is echt zo vriendelijk als ze lijkt, vertrouw haar maar. En tegelijk dacht ik: maar wat als ze nou wel een rol heeft gespeeld in de moord?)

Pageturner of wegdromer?
Allebei! Door de wereld die geschetst wordt, droomde ik helemaal weg naar andere tijden. Tegelijk zorgde het spannende mysterie en de spanning tussen Isabelle en Benjamin ervoor dat ik het boek niet weg kon leggen. In één adem uitgelezen.

Dit boek kun je lenen bij de bibliotheek of kopen in de boekhandel. Er is ook een ebook beschikbaar, momenteel zit die ook in het Kobo Plus
aanbod.

IK BEN er voor je

Mon, 12 Oct 2020 14:15:29 GMT

In mijn zwakheid ben ik sterk

Niemand brandt graag zijn vingers, of stoot zijn kleine teen. We houden niet van teleurstellingen, we willen dat het leven ons altijd toelacht. We zetten ons beste been voor, om maar niet gekwetst te worden.

Intense gevoelens
Als je hooggevoelig bent, zoals ik, dan ervaar je al die nare gevoelens en pijntjes intenser dan de gemiddelde mens. Ik laat een appel op mijn kleine teen vallen en het voelt alsof mijn hele voet verbrijzelt wordt door een piano. Een teleurstelling knijpt niet alleen even mijn keel dicht, maar geeft buikpijn en zorgt ervoor dat zelfs mijn kleine teen van slag is. En als ik gekwetst wordt, is het alsof mijn hele wezen afgekeurd is, er geen sprankje goedheid te vinden is in mij. Je begrijpt, als ik al die nare gevoelens zo intens ervaar, zit ik er niet echt op te wachten dat ik pijn heb of teleurgesteld word. (Ook de vreugde ervaar ik intenser, dat is natuurlijk de vrolijke zijde van de medaille. Maar daar gaat dit blog niet over.) Mijn dochter laat me heel vaak zien hoe ik zelf in elkaar zit, zonder dat ze dat zelf doorheeft. Zo ontdekte ik vandaag dat ze bang is voor pijn. Die pijn wil ze zo graag vermijden, dat ze haar leven daarop aanpast. Ze wil een pijnvrije wereld leven en daar heeft ze alles voor over. Ze wil haar haren niet borstelen, want die klitten er uittrekken doet pijn. Dus kijk niet verbaasd op als ze met ongekamde haren rondloopt. Ze heeft pas gaatjes laten schieten (zonder te beseffen dat het pijnlijk zou zijn), maar is een oorbel verloren en dat gaatje moet opnieuw geschoten worden. Maar ze houdt haar poot stijf, er gaat geen oorbel meer door haar oorlel… Dus kijk ook niet verbaasd als ze maar een oorbel in heeft.

Tijdens het bijbellezen liet God me zien dat ik hetzelfde doe als mijn dochter. Ik ben bang voor pijn en wring me in allerlei bochten om die pijn te vermijden. Ik zet mijn beste beentje voor, zelfs perfect is niet goed genoeg, want dan kan ik niet teleurgesteld worden. Ik laat mezelf niet graag zien (op (digitaal) papier lukt nog wel ;)), want misschien vinden anderen wel iets negatiefs van mij. Meestal kom ik pas in actie als ik weet wat anderen doen, vinden, van mij verwachten. Daar sluit ik me dan bij aan. Ik kom niet voor mezelf op, want anderen zouden weleens boos kunnen worden op mij en dan voel ik me weer zo rot.

Pijn hoort bij het leven
Waarom deel ik dit met jullie, vraag je je af? Misschien voel jij dingen niet zo intens als ik, of juist wel. Dat maakt niet zoveel uit. Ik denk dat mijn
voorbeeld jou kan laten zien wat Paulus bedoelt als hij zegt in 2 Korintiërs 12:10: Ter wille van Christus wil ik graag zwak zijn, beledigd worden, in nood verkeren, vervolgd worden en in benarde situaties zitten. Want juist als ik zwak ben, dan ben ik sterk. (GNB)

Bah, ik wil helemaal niet zwak zijn en beledigd worden! Waarom zegt Paulus dit? Hij lijkt wel gek!

Deze tekst las ik nadat ik tegen mijn dochter had gezegd: ‘Pijn hoort bij het leven. Ik zou je graag willen helpen om pijn te leren verdragen.’
2 Korintiërs 12:10 is Gods antwoord aan mij: ‘Pijn hoort bij het leven. Ik zou je graag willen helpen om pijn niet alleen te leren verdragen, maar om daar zelfs naar uit te kijken.’

Dus: ik probeer te vermijden om gekwetst te worden, en God zegt tegen mij: laat je maar kwetsen. Ik wil niet teleurgesteld worden, en God zegt: laat je maar teleurstellen. Net zoals je pijn hebt als je je hand weer eens aan de oven brandt, zo lijden je gevoelens ook regelmatig pijn. Zo is het leven in deze gebroken wereld. Vermijd de pijn niet. Ik vind dat ergens ook een opluchting. Pff, ik hoef me niet meer in allerlei bochten te wringen. Niet met ongekamde haren over straat en niet met maar één oorbel rond te lopen.

God in mijn zwakheid
Gelukkig laat God het daar niet bij! Want Paulus deelt in deze brief aan de Korintiërs een geheim dat Christus hem schonk: Want juist als ik zwak ben, dan ben ik sterk. We kennen de zin allemaal, maar wat betekent het eigenlijk? Hoe zit dat dan? Ik bedoel: huh?! Als ik me zwak voel, dan voel ik me… zwak. Ik voel pijn, ik voel me rot, ik kan zelfs geen lichtpuntje meer aan de horizon vinden.

Pas las ik een psychologische theorie over de innerlijke familie. Een ding dat mij daarvan bij is gebleven, is dat als mijn gevoelens mij overweldigen, ik ook altijd nog andere ‘stemmen’ in mijn lijf heb zitten. Mijn gevoelens denken dat alles zwart en donker en uitzichtloos is. Maar er is ook een innerlijke stem die op kan staan en zeggen: ‘Ik zie dat je je naar voelt. Ik ben er voor je.’ Nou is de psychologie tegenwoordig erg gericht op jezelf opkrikken, je eigen problemen omarmen, de oplossing vinden in jezelf. Dat moeten we dan allemaal zelf doen. Dus als ik me rot voel, moet ik zelf tegen mezelf zeggen: Ik ben er voor je. Ik schreef dat op en ik zag ineens staan: IK BEN. YHWH. IK BEN. Pff, wat God hier tegen mij, tegen ons, zegt: ‘IK BEN er voor je. IK BEN er voor je. IK BEN er voor je.’

Die waarheid komt binnen.

In mijn zwakheid, ben ik sterk. Ik zou dit willen uitleggen als: juist als we ons rot voelen, hebben we een stem nodig die zegt ‘Ik ben er voor je’. Niet onze eigen stem, maar Gods stem. En met die troost, ontvangen we kracht. Kracht, om de nare dingen van het leven te ervaren. Om door te gaan waar anderen, overmand door hun emoties, afhaken. De geheime bron van kracht vinden we dus in onze pijn en ons verdriet. Want daar hebben we God nodig, Gods troost nodig. Daar maken we verschil. Gelovigen en niet-gelovigen zijn even blij met de vreugden van het leven.
Maar wij gaan in ons verdriet door, niet op eigen kracht, maar in Gods troost, in Gods aanwezigheid. IK BEN er voor je.

Juist in deze tijd kan ik me voorstellen dat we ons wat vaker rot voelen over de omstandigheden waar we in zitten. Mensen in onze omgeving die ziek worden door corona, waar we ons zorgen om maken, die zelfs sterven. Allerlei maatregelen die ons dagelijks leven inperken, en we denken: hoe lang nog Heer, hoe lang nog?

God zegt: IK BEN er voor je.

Lessen van Jona

Mon, 14 Sep 2020 17:00:23 GMT

waar roept God jou toe op?

De scholen zijn weer begonnen, werk is weer opgestart. Mijn agenda staat weer vol met tandartsafspraken, fysiotherapie en cursussen. En toen vroeg ik me af: hoe besteed ik eigenlijk mijn tijd? Doe ik wel wat ik belangrijk vind om te doen. En: wat vind God daar eigenlijk van?

Misschien roept voor jou de start van het nieuwe seizoen ook wel dit soort vragen op en heb je ook behoefte aan reflectie op je dagelijkse leven. Dan nodig ik je uit om samen met mij Jona 1 te bestuderen.

In Jona 1 lees je dit verhaal:

God roept Jona op om naar Nineve te gaan. Maar Jona neemt de boot naar Tarsis. Terwijl Jona slaapt, komt de boot in een zware storm terecht. De mannen op de boot vragen zich af wie de oorzaak van deze ramp is. Ze werpen het lot, en het lot wijst Jona als schuldige aan. Jona geeft toe dat hij God ongehoorzaam is. Als ze hem overboord gooien, zal God de storm zeker bedaren. De mannen willen dat niet, maar als de situatie niet meer te houden is, gooien ze toch maar Jona overboord. Ze bidden: ‘God, red ons nu wij het leven van deze man opofferen.’ De storm komt tot bedaren en de mannen zijn vol ontzag voor God.

Vragen bij Jona 1

Terwijl ik dit hoofdstuk al biddend las, vroeg ik me een paar dingen af, en misschien helpt het jou ook om deze vragen te stellen.

God roept Jona op om iets voor hem te doen. Blijkbaar was Jona daar de aangewezen persoon voor. Een man die op zijn plek is op een zeepkist midden op het stadsplein, om daar Gods woord door de straten te laten galmen.

Waar roept God jou toe op? Wat mag je voor hem doen? En hoe past deze taak bij jou?

Jona vlucht voor Gods oproep.

Voer jij Gods opdracht uit? Of vul jij je leven met andere dingen? Wat houdt je tegen om Gods taak te vervullen?

Terwijl God een zware storm loslaat op de boot, als groot teken dat Jona de verkeerde kant op gaat, ligt Jona te slapen.

Zijn jouw ogen open om Gods aanwijzingen te zien? Of ben je oostindisch doof? Kun je een grote storm ontdekken in je leven, een groot vertoon van God dat hij je wilt laten omkeren op de zee die je bevaart? Sta je ervoor open om elke weg die je bent ingeslagen, in heroverweging te nemen?

De andere mannen op het schip vragen zich af wie deze ramp over hen heeft afgekondigd.

Als het inderdaad zo is, dat God jou om wilt laten keren: wie lijdt er mee aan jouw verkeerde beslissing?

Ze werpen het lot om te bepalen wie de schuldige is, en Jona wordt aangewezen.

Jona weet meteen dat het waar is: hij is de schuldige. Hij weet nu ook zeker dat de storm een teken van God is. Hoe kom jij erachter dat de storm jouw schuld is? God kan ook spreken door het lot, een interessante mogelijkheid!

Jona erkent dat hij schuldig is.

Durf jij de verantwoordelijkheid te nemen over de foute beslissing die je genomen hebt? Durf jij dit openlijk toe te geven, dus je zonden te belijden?

Iedereen op de boot gelooft dat Jona zal sterven als ze hem overboord gooien.

Tot hoever ben je bereid de gevolgen van je vergissing te dragen? Tot in de dood? Wat mag het je kosten?

Ik ben geen dominee en ook geen levenscoach. Maar ik bid dat deze vragen jou mogen helpen om na te denken over de dingen waar jij je leven mee vult. Als je ze voor Gods spiegel houdt, zijn dat dan de dingen die hij van je vraagt?

Wat leerde ik van Jona?

In het kort bracht deze reflectie mij een paar interessante inzichten. Dat ik heel veel tijd besteed aan zaken die niet bovenaan mijn prioriteitenlijst staan (God, mijn familie en de rest tweede rang, zoals ik de vorige keer schreef). God en mijn familie komen er nogal bekaaid van af.

Naast mijn familie roept God mij ook op om ander werk te doen in zijn koninkrijk. Maar wat? Dat heb ik niet duidelijk. Ik zal eerlijk zijn. Anderhalf jaar geleden ben ik voor mijzelf begonnen als tekstschrijver. Ik wilde een carrièreswitch maken en voelde dat God mij riep om iets met mijn schrijftalent te gaan doen. Ik zag dat voor me als tekstschrijver. Maar eigenlijk doe ik maar af en toe een klusje en is het meer een hobby gebleven. Niet zo gek, als je weet dat ik van bijna elke klus letterlijk ziek word van angst.

Na het lezen van Jona 1 is mijn prangende vraag: zijn mijn angstaanvallen een teken van God dat ik de verkeerde weg ben ingeslagen? En durf ik dan toe te geven dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt? (Of dat die keuze nu in elk geval niet meer de juiste is, met de kennis van nu.) Ben ik bereid de gevolgen te dragen hiervan, en mijn schuld te bekennen, juist aan degene die ik leed heb berokkend met mijn keuze? Mijn gezin heeft toch bij elke angstaanval meegeleden. Mark die weer eten stond te koken omdat ik met buikpijn op bed lag, de kinderen die iets samen wilden doen, en ik was te beroerd om mee te doen.

Als ik wel naar Nineve reis, heb ik er dan geen last meer van? Of: is stoppen met werken als tekstschrijver juist een vlucht om mijn angstaanvallen te vermijden en mag ik hier met een goede therapie en veel gebed van bevrijd worden?

Ik bedoel maar. De juiste vragen leiden niet altijd meteen naar het juiste inzicht.

Hoe weet jij wat jouw Nineve en wat jouw Tarsis is? Waar worstel je mee?

De dames van Light UP en ik willen graag voor je bidden. Laat je het ons weten, waar we voor mogen bidden, voor jou?

Wij hebben de gedachten van Christus

In deze storm van gedachten en gebeden, vind ik troost in 1 Korintiers 2:16 Maar wij hebben de gedachten van Christus.

En God zal onze oren openen, zodat wij die gedachten mogen horen.

Mijn gebed voor jullie voor dit seizoen: Ga met God!

Quality time met God

Wed, 15 Jul 2020 17:36:04 GMT

Leven in de tevreden tijd

Wat maakt ons tevreden?

’s Avonds plof ik op de bank. De kinderen liggen in bed. Eindelijk even rust. Ik pak mijn boek op, ga er lekker voor zitten. Hoe zou het verder gaan met Katie? Will wordt vast betrapt als hij op onderzoek uitgaat in die grot. Zouden ze hem ontvoeren?

Voordat ik ook maar een woord lees, schieten de gebeurtenissen van vandaag door mijn hoofd. Gelukkig had ik eraan gedacht om Fleur een boodschappentas mee te geven naar school. De materialen die ze weer mee heeft genomen, moet ik niet vergeten schoon te maken dit weekend. En we zijn al zo druk. Maar even kijken wanneer ik daar tijd voor heb. En wat een gestress om die deadline te halen voor een klant! Ik denk dat ik wel twee uur meer aan dit project heb besteed, dan ik van plan was. Maar het is klaar, tijd voor weekend. En ik kan echt genieten van mijn plekje op de bank, want ik heb ook nog de benedenverdieping kunnen poetsen vandaag. Ik zit toch het lekkerst in een opgeruimde kamer in een schoon huis. En pfff, wat was Noa weer boos vandaag. Ze slaat echt hard! Hoe zouden we haar kunnen helpen om wat constructiever haar boosheid te uiten? Daar moet ik me ook eens in gaan verdiepen. Volgende week misschien.

Mijn ogen dwalen naar de opengeslagen bladzijde. ‘Will probeerde te beslissen wat hij zou doen,’ ……

Hoe ziet jouw avond eruit na een drukke dag? Plof je op de bank, televisie aan of boek erbij, en blik je tevreden terug op alle dingen die je hebt bereikt en maak je je druk om alle dingen die je nog wilt doen?

Be still and know that I am God

Wat als ons dagelijkse doel is om tijd met God door te brengen en goed voor onszelf te zorgen? De mensen om ons heen lief te hebben. Balen dat we ons zo hebben laten opslokken door alle verplichtingen, in plaats van tevreden opsommen welke verplichtingen we vervuld hebben. Mogen we stil zijn en bewust leven in de aanwezigheid van God?

Volgens mij zijn wij vrouwen er gevoelig voor om ons vooral te laten leiden door wat anderen van ons vragen. Ons werk goed doen, een goede vrouw zijn voor onze partner, een goede moeder voor onze kinderen, alle gezinszaken managen zodat we niet vergeten dat ons kind verkleed naar school moet en dochterlief met een cadeautje op het kinderfeestje aankomt.

Ik kan mijzelf hier in elk geval flink door op laten slokken. Niet voor niets ben ik een aantal jaar geleden burn-out geraakt. En nog steeds vind ik dat lastig. Goed voor mezelf zorgen. God op de eerste plaats zetten. De ander liefhebben hoger achten dan mijn lijst met verplichtingen.

Ik wil God, m’n familie en de rest tweede rang*

Mag ik aan het einde van de dag tevreden zijn als ik tijd met God heb doorgebracht? Hem aanbeden heb. Gevraagd heb om zijn nabijheid en leiding door de hele dag heen. Als ik een rustgevende wandeling heb gemaakt na de lunch - goed voor lichaam en geest. Mag ik dan tevreden zijn? Ook als ik mijn huis daardoor niet schoon heb kunnen maken en ik minder tijd had om een opdracht af te ronden?

Mag ik aan het einde van de dag tevreden zijn als ik dat kratje was niet heb opgevouwen maar wel een spelletje heb gespeeld met de kinderen?

Wat ik zo bijzonder vind: als ik tijd doorbreng met mijn kinderen - we hebben een goed gesprek of we knuffelen gewoon even gezellig - dan krijg ik aan het einde van de dag een briefje: ‘ik ben blij dat je me mama bent’.

Zou dat met God ook niet zo werken? Als we tijd met hem doorbrengen, zouden we dan zijn liefde ook meer ervaren? Welke beloning is groter dan dat?

Waarmee ben jij tevreden aan het einde van je dag?

* uit het lied van Damascus en Kinga Bán: Het Licht https://www.youtube.com/watch?v=45H1YTi92ho

Ikea Fineertje

Fri, 19 Jun 2020 07:58:52 GMT

Goedkoop, geperst hout met een fineerlaagje eroverheen

Sinds deze maand ben ik officieel blogger voor Light Up Leidsche Rijn. Een hele eer! Waarschijnlijk ben je me al weleens tegengekomen bij een Light Up activiteit of in Rijnwaarde. Mijn naam is Anke Nijdam en ik woon met Mark en onze lieve dochtertjes Noa en Fleur in Vleuterweide. Als ik niet druk ben met mijn bezigheden als thuismoeder en tekstschrijver, zit ik met mijn neus in een boek. Mijn relatie met God is emotioneel, open, en een worsteling. Als God mij raakt of iets laat zien, schrijf ik dat graag van me af. En vanaf nu deel ik daar maandelijks iets van met jullie.

Dit blog had ik maanden geleden al aan iemand toegezegd, en toch heb ik het nooit geschreven. Vandaag ben ik druk met het vervangen van een Ikea bureautje door een massief eiken blad. (Niks mis met Ikea hoor, maar ik kan zo genieten van natuurlijke materialen.) Een uitgelezen moment om dit blog dan eindelijk de wereld in te sturen.

Het is niet de bemoedigende tekst geworden die ik in gedachten had. Maar ik hoop dat jullie er een gebed in kunnen herkennen om het mooie van jezelf te leren zien.

Ikea fineertje...

Lang dacht ik dat ik een Ikea tafeltje was. Goedkoop, geperst hout met een fineerlaagje eroverheen. Vanbinnen breekbaar en lelijk, voelde ik me verplicht om een mooie buitenkant te creëren. Een aardige, gezellige, gelovige, betrokken, bemoedigende persoonlijkheid, die de lelijke binnenkant verhulde.

En eigenlijk geloof ik dit nog steeds, handel ik hier nog steeds naar. Wat ik al 30 jaar geloof en doe, is niet zomaar uitgewist heb ik ontdekt. Hoewel ik weet dat God mij niet als een Ikea tafeltje heeft gemaakt, is het lastig om dit los te laten. En weet je wat het nare is van een Ikea tafeltje met fineer? Bij de eerste de beste buts zie je het goedkope hout erdoorheen. Het fineerlaagje is onherstelbaar beschadigd. Zodra mensen door mijn glanzende buitenlaag heenprikken, zien ze voor altijd de lelijke binnenkant. Mijn egoïsme, onzekerheid, gebrokenheid, mijn unieke ik.

De angst dat ik uniek ben, en dus anders, verstikt me. Eenheidsworst wil ik zijn, een Ikea-tafeltje dat iedereen mooi genoeg vindt om in huis te zetten.

… Of eikenhouten tafel?

Maar, in een gesprek met God liet hij me zien dat ik een massief eiken tafel ben. Robuust. Onbreekbaar, duurzaam, op een mooie manier uniek. En uit angst dat ik een lelijke en goedkope Ikea-tafel ben, heb ik een fineerlaag over mijn tafel gelegd. Een glanzende toplaag die de prachtige eikenhouten tafel verbergt. En elke keer als ik gebutst raak, voel ik de angst dat mensen mijn lelijke binnenkant zien. Maar wat als zij dan juist een glimp opvangen van mijn prachtige eikenhouten binnenkant?

Heer, geef me nieuwsgierigheid naar wie ik echt ben, maak mij nieuwsgierig naar mijn mooie binnenkant. Dan kan ik mijn fineerlaag loslaten en op zoek gaan naar al dat moois binnen in mij.

Onzeker

Misschien voel jij je ook wel erg onzeker over jezelf. Heb je geleerd om niet je kop boven het maaiveld uit te steken, maar je gedrag aan te passen aan de rest. Heb je moeite om je mooie binnenkant te zien en zie je alleen maar de negatieve dingen. Geloof jij ook dat je een fineerlaagje nodig heb om jezelf te bedekken?

Schuurmachine

En misschien ben jij ook wel bang voor de schuurmachine. Zo’n proces, waarbij je bloot komt te liggen, je geen fineerlaagje meer hebt om jezelf te beschermen. Als je al weet hoe je dat zou moeten doen. Ik weet het niet. Toen ik met God in gesprek was, maanden geleden, vertelde hij me dat ik de schuurmachine aan Jezus moest geven. Dat hij het wel wist. Maar bij elke poging om los te laten, pak ik die schuurmachine ook gewoon weer terug in mijn eigen handen. Maak ik er weer een potje van. Want wat weet ik nou van fineerlaagjes verwijderen? Misschien moet het wel helemaal niet met een schuurmachine!

Beschermlaag

Het fijne van massief hout, is dat je het kunt afwerken zoals je wilt. Je kunt het onbeschermd laten, maar je kunt ook beitsen, oliën, lakken of verven.

Heer, wilt u, daar waar u mijn fineerlaagje wegschuurt, een nieuwe beschermingslaag aanbrengen? Een olie vol liefde, die diep in de nerven doordringt. Een beits die jaren meegaat. Een lak die mij laat glanzen. Maar geen verf, mijn mooie unieke houten tafel hoeft niet meer bedekt te worden!

Jij bent Licht!

Thu, 14 May 2020 08:26:25 GMT

Ga er maar in staan

Een nieuw boek van Frieda van de Geest, Jij bent Licht. Met als ondertitel: 'Ga er maar in staan.' Wauw wat een mooie woorden en zo simpel, 'ga er maar in staan!'

Ik ontmoette Frieda vorig jaar ergens in november. Bij mij aan de keukentafel, want ze zocht vrouwen die iets konden vertellen over hoe zij in het Licht staan en hoe zij dit uitdragen.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet uitgepraat raak over hoe je Jezus kunt uitdragen op straat, in de supermarkt, op het schoolplein, naar mijn ongelovige man en op mijn werk. Ik hoor altijd een stemmetje in mijn hoofd: 'Hoe kan ik hier iets over Jezus vertellen of hoe kan ik Zijn liefde uitdragen.'

Dus het uurtje met Frieda aan mijn keukentafel was zo om. Iets wat ze zei heb ik onthouden en steeds komt het terug: 'Gewoon een kopje koffie maken voor bijvoorbeeld mannen die buiten aan het werk zijn, is al een voorbeeld van laten zien dat jij het licht bent.'

Gaaf om me te beseffen dat we dat mogen doen met de gaven en talenten, die we hebben gekregen en ieder op haar eigen manier. Natuurlijk ben ik niet de enige vrouw die zij heeft geïnterviewd. Er staan nog veel meer hele inspirerende verhalen in.

Ben je nieuwsgierig geworden, wil je het boek kopen of wil je meer over Frieda te weten komen?

Kijk dan even op haar website:

https://friedavandegeest.nl/over.html

Lieve groet Martina

Zinenzo Blog

Wed, 11 Sep 2019 10:44:08 GMT

Esther de Hek vertelt over haar ontmoeting met een bewonderenswaardige christin en sterke vrouw

'Afgelopen zomervakantie maakten Esther en haar gezin een trektocht door Sri Lanka: rugzak op, reizend met trein, bus, taxi en tuk tuk, waarbij ze veel in contact kwamen met de bevolking. Over één van de meest indrukwekkende ontmoetingen die ze hadden, schreef ze een indrukwekkende column.'

Lees deze in haar blog .

Eind november a.s. hoopt Esther weer naar India te gaan en daar - onder andere - ook christinnen te ontmoeten die moeite en achterstelling ervaren door hun geloof.

In het kader van Jezus' licht uitdelen en uitstralen, zijn deze sterke vrouwen zeker een voorbeeld voor ons. Zij stralen Zijn licht uit, op de plek waar God ze geboren heeft laten worden.

Ook voor hen een bemoediging: 'Light it Up, girls!!

Flow Reizen

Tue, 09 Jul 2019 09:00:35 GMT

HUISJES * HOTELS * CAMPINGS * B&B

Dit keer geen boekrecensie, maar een magazine de 'Flow Reizen'.
Ik had 'm mezelf kado gegeven, omdat ik blij word van vakantieverhalen, verre bestemmingen en ook om alvast wat in de stemming te komen voor de vakantie die 'voor de deur' staat.

Waarom uren op internet zoeken naar dat fijne vakantiehuisje of idyllische hotel als iemand anders dat al voor je heeft gevonden? En dan niet via Booking.com of een reisorganisatie, maar mensen in je eigen omgeving. Zo ben ik nu al een aantal keren een weekendje weggeweest op aanraden van een vriendin. Want tegen een tip van iemand die je kent, kan geen recensie op.

In dit magazine verzamelden ze de favo vakantieadresjes van Flow-creatieven over de hele wereld (illustratoren, journalisten, redacteuren, fotografen). Je kunt er tot rust komen en inspiratie opdoen, en ze staan op plekken waar je zelf niet meteen aan zou hebben gedacht. Geen zoek-stress, alleen maar voorpret: En die voorpret, daar word ik soms blijer van, dan van de reis zelf.

Wat vind je o.a. in dit boek:
* Zo'n 120 vakantieadresjes van de makers van Flow, in Nederland en de rest van de wereld
* Verhalen over:

je eigen B&B runnen
het vrije busjesgevoel
alleen op vakantie
langzaam leven in Drenthe
op stap in Seoul

* En, niet te vergeten, veel leuke extra's, zoals stickers, deurhangers en een poster

Wat Flow-lezers zeggen:

“Ontzettend veel leuke logeer-adresjes. Ik heb er een aantal uitgepikt die op mijn lijstje komen.” - @kamperings op Instagram

“Vakantiestemming zit er alvast goed in met Flow Reizen!” - @insta_ilse op Instagram

“Zo leuk! Made my day! Een Flow reisspecial is echt de perfecte combinatie.” - @maris_95 op Instagram

“Prachtige special met mooie foto’s!” - @tamaraverhoef op Instagram

“Ik vond dat kleine offline boekje erg fijn om te lezen, zowel inhoudelijk als het formaat. Ik weet niet of jullie vaker van die kleine boekjes in de Flow doen, maar ik vond het heel knus en fijn, zo’n boekje.” - @goedele99 op Instagram

HIER TE BESTELLEN

GLOW

Fri, 05 Apr 2019 07:44:35 GMT

Dagboek voor vrouwen door vrouwen

Zoek jij naar dagelijkse voeding voor je ziel? Krachtige en inspirerende input voor jouw tijd met God? Dan hebben we iets moois voor jou!

Annemarie Rietkerk heeft meegeschreven aan een dagboek voor vrouwen. Het boek ligt op dit moment bij de drukker maar je kunt het nu al bij haar bestellen. Aan dit boek schreven 24 vrouwen mee. Elke vrouw schrijft rond een thema dat haar hart heeft. Annemarie haar teksten gaan over het verstaan van Gods stem in het alledaagse leven.

We hebben dit boek zelf ook nog niet gelezen, maar zijn wel erg nieuwsgierig. Er is al een bestelling gedaan, dus zodra ik het boek binnen heb, zal ik een recensie toevoegen.

Inkijkexemplaar

Wil je een stukje in het dagboek lezen en zien wie er aan meeschreven? Bekijk dan het inkijkexemplaar op deze website https://www.annemarierietkerk.com/shop . Hier kun je ook je bestelling plaatsen (even doorscrollen).

De wapenrusting van God

Mon, 11 Mar 2019 10:49:33 GMT

Bijbelstudie van Priscilla Shirer

Op elk moment van de dag woedt er een strijd om je heen. De vijand wil alles in je leven vernielen: je hart, je gedachten, je huwelijk, je kinderen, je relaties, je veerkracht, je dromen, je toekomst. Deze bijbelstudie leert je hoe je de wapenrusting van God aantrekt, zodat je klaar bent om ten strijde te trekken.

Deze bijbelstudie voor groepen, met toegang tot zeven online videostudies, is geschreven door de succesvolle auteur Priscilla Shirer. Zij is bekend van het boek Vurig en de bijbehorende film War Room .

De studie is een unieke combinatie van zelfstudie, video’s en groepsbespreking. Thuis doe je iedere dag een persoonlijke bijbelstudie. Daarnaast kom je wekelijks bijeen met een groep vrouwen. In deze gespreksgroep bespreek je wat je thuis geleerd hebt uit Gods Woord en deel je je ervaringen met elkaar. Ook kijk je samen naar het video-onderwijs van Priscilla Shirer.

Dit werkboek biedt zes weken lang elke dag een bijbelstudie om thuis te doen en een korte zevende studie. Daarnaast bevat het boek de toegangscode voor de online video’s, tips voor groepsleiders en extra vragen en informatie om te bespreken.

Aantal pagina's: 224
Prijs: € 22,50

Leesfragment
Bestel het boek 'De wapenrusting van God' van Priscilla Shirer hier!

Woestijnregen

Mon, 11 Feb 2019 12:42:37 GMT

Elise was jarenlang depressief: “Boos, verdrietig en wanhopig bad ik tot God”

Haar dagen waren donker. Verschrikkelijk donker. Ze zat heel diep in de put. Ze voelde enkel leegte, zinloosheid. Ze had geen perspectief, zag geen lichtpuntjes. Stel je een eindeloze tunnel voor waar je niet uit kan. Elise Brouwer zat jarenlang opgesloten in de tunnel van depressie. Ze schreef het boek ‘Woestijnregen – dagboek voor donkere dagen’ om zichzelf en anderen te bemoedigen.

“Voor iemand die het niet kent, zijn die donkere dagen niet te bevatten. Ik kan het uitleggen, maar woorden schieten te kort. Ik had geen enkele mogelijkheid om te ontsnappen uit die tunnel”, begint Elise bij haar thuis op de bank rustig te vertellen. Met een kopje thee in de hand en de verwarming lekker hoog praten we over lijden, depressie, angsten en Gods liefde. Bij iedere vraag denkt ze diep na voordat ze antwoordt.

Depressief Zo’n 4,5 jaar geleden was Elise drie jaar getrouwd met Jeroen. Ze werkte toen (en nog steeds) in het onderwijs. Op de pabo geeft ze Engels en Nederlands. Toen kwam ze in een depressie. “Dat was afschuwelijk.” Elise had vanaf haar pubertijd last van overmatig zweten, oftewel hyperhydrosis. “Ik deelde dat nooit met anderen uit onzekerheid en schaamte. Behalve bij mijn man. Ik worstelde er vooral zelf mee.” Ze besloot zich te verstoppen. “Dat maakte dat ik nog somberder en wanhopiger werd. Artsen namen me niet serieus. Dus ik dacht dat ik me aanstelde.”

Ze besloot haar moeder te bellen om erover te praten. Zo’n belletje lijkt eenvoudig, maar voor Elise was dat allerminst het geval. Ze komt uit een traditioneel gezin, met twee broers en een zus, uit Breda. Thuis was het lastig om over persoonlijke dingen te praten. Dat telefoontje was daarom een grote stap. “Toen ging de deksel van de put. Ik wist niet dat er zoveel dieper zat.”

“Lijden geeft je de kans om God te dienen, omdat Hij God is. Puur omdat Hij de Schepper is en weet wat goed voor je is.”

Identiteit
“Ik wist niet wie ik was. Ik had geen pubertijd gehad, omdat ik niet lastig wilde zijn. Ik wilde niet nog meer druk op mijn ouders leggen, omdat ik zag dat ze het pittig hadden. Als je altijd zorgt, kom je niet aan jezelf toe”, vertelt ze wijs. Haar vader werkte fulltime als jurist, haar moeder was huisvrouw. “Mijn moeder had het vaak moeilijk. Als kind zorgde zij ook voor haar moeder. Ik had hetzelfde met haar. Als een kind ziet dat haar moeder lijdt, ga je je op een bepaalde manier gedragen. Ik trok me terug.” Toen Elise die eerste keer haar moeder belde, hoorde ze de stem van God. “Ik hoorde God spreken, Hij zei: ‘Nu is er ruimte voor een nieuwe generatie’. Dat was heel bijzonder, iets werd doorbroken.”

Wil je het hele verhaal van Elise lezen? Lees dan het hele artikel op www.cip.nl

Bestel het boek 'Woestijnregen' van Elise Brouwer hier!

Boeken & meer

Mon, 11 Feb 2019 12:42:37 GMT

Herken je dat: 'Je staat bij de boekwinkel om een boek te kopen, maar er is zoveel keuze, dat je het overzicht een beetje kwijt bent'.

Het is mij al zo vaak gebeurd: 'Ik laat me inpakken door de omslag van een boek'. Bij thuiskomst valt het boek me erg tegen en is er geen doorkomen aan.

Wij gaan daarom iedere maand een goed boek promoten. Hier op de website van Light Up Leidsche Rijn.

Het enige wat je dan hoeft te doen als je in de boekwinkel staat, is even onze website opzoeken en een boek uit zoeken die je aanspreekt.